De ontdekking van Dwingeloo

Drenthe is een zwart gat. In het ruim driejarige bestaan van deze rubriek is er nog nooit een Drents etablissement besproken. Daar moet verandering in komen. De provincie mag weinig restaurants met gastronomische faam tellen, hotels zijn er genoeg. Charmante plattelandshotels, de 44 leukste hotels in Drenthe, hartverwarmende hotels, de Drentse VVV brengt ze met verve aan de man. Er is zelfs een Hemels Drenthe arrangement, waarbij de gasten `De ontdekking van de hemel' van Mulisch op hun nachtkastje aantreffen.

Zouden de initiatiefnemers het wel gelezen hebben? Ergens in het boek wordt Drenthe het `Siberië van Nederland' genoemd. Hoe dan ook, het is in elk geval aantrekkelijker dan een `Het stenen bruidsbed' arrangement – dat hadden ze met de hunnebedden in de buurt evengoed kunnen bedenken – en het brengt ons op een idee. Met een exemplaar van `De ontdekking van de hemel' in de aanslag trekken we naar Dwingeloo.

In het Siberië van Nederland blijkt het Laren van Drenthe te liggen. Alleen ontbeert Dwingeloo de chique winkels, al doet het plaatselijke cafetaria zijn best door zich `kwalitaria' te noemen. Het dorp plooit zich om de Brink. In het midden staat de muziekkiosk. Terzijde staat het kerkje met een fors uitgevallen ui-vormig element onder de torenspits, zo'n Sankt Zwiebel die Zuid-Duitsland en Oostenrijk in bijna elk dorp een bijdrage aan de rusticiteit levert.

Langs de Brink ligt Wesseling, het ziet er uit als een ouderwets, maar bloeiend dorpshotel. De huidige eigenaren zijn de vierde generatie van een familie die al sinds 1910 de zaak drijft. Zo zien we het graag en we nemen, voor 160 gulden inclusief ontbijt, onze intrek in Hotel Wesseling.

Zo rond een uur of vijf 's middags blijkt het the place to be. In de serre is het geanimeerd druk en op het terras zit ondanks het frisse weer ook een aantal mensen. Rondom de grote, welvoorziene leestafel in het hart van de zaak scharen zich de hotelgasten.

`Heeft u geen bonboekje?' Luidt de wedervraag bij het doen van onze bestelling. Dat hebben we niet. We hadden het wel moeten hebben, begrijpen we al snel. Het is bedoeld om het bijschrijven van de consumpties op de hotelrekening in goede banen te leiden. Na enig gedoe krijgen we twee borrels en twee bonnenboekjes. Hotel Wesseling neigt tot overregulering. Voortdurend horen we tijdens het borreluur de luidruchtige instructie van het personeel door een van de patrons. Dankzij of ondanks zijn richtlijnen verricht de jeugdige bediening het werk vakkundig en met veel aandacht voor de gasten. Daar zou het management op zijn beurt wat van kunnen leren, want dat is tijdens ons verblijf vooral erg druk in de weer met de organisatie.

Voor het overige is het een prettige zaak. Attent ligt er een map met attracties in de buurt, handig ingedeeld in categorieën als `dieren', `kinderen', `tuinen' en `keramiek'. We moeten beslist eens Galerie De Naaidoos bezoeken. Graag hadden we in het Planetron alles te weten willen komen over de sterrenwacht, de spiegeltelescoop, het spiraalvormige heelal en de wereldberoemde wetenschappers Oort en Van de Hulst. Maar het Planetron was in het vroege voorjaar nog gesloten en zo verdampte dit onderdeel van ons self-made `De ontdekking van de hemel'-programma.

We mogen aan tafel in een van de serres. Hier dineert de bloem der natie. Oudere landgenoten met een lintje in de revers, fietsgrage toeristen en frisgewassen, sportieve en vooral degelijke jongeren vormen het publiek. Aan een van de tafels wordt oma gefêteerd, dan wel haar AOW opgegeten.

De maaltijd is zeer verzorgd, geen spectaculaire schotels, maar goed uitgevoerde gerechten waaraan meer liefde en aandacht is besteed dan gebruikelijk in de hotelkeuken. De kok weet tegemoet te komen aan de wensen van een groot publiek, zonder te vervallen in schnitzels en varkenshaasjes met champignonsaus. De kaart heeft zowaar een Nederlandse inslag. Zo kunnen we kiezen voor nagelhout met kaas, venkelsoep met paling en konijn als hoofdgerecht, dat in de vorm van een tournedos met spek, tijm- en rozemarijnjus op tafel verschijnt. Maar er zijn ook gerechten als gegrilde entrecote met gebrande notenjus, salmiakparfait met honing of kersenparfait vergezeld van kletskoppen met kervel. De maaltijd eindigt op zijn Drents met `Kroalerkoffie' en heidelikeur. Voor de couleur locale hadden we ook kraantjeskankoffie kunnen nemen. De rekening bedraagt 120 gulden per persoon, dat is inclusief een fles aangenaam wegdrinkende Gran Fuedo.

Voor het slapen gaan maken we een ommetje over de Brink, de sterrenlucht afspeurend naar de Grote en de Kleine Beer. Om tien uur 's avonds is Dwingeloo bijna in rust. Moesten er geen honden worden uitgelaten, dan was er niemand meer op straat. Dat belooft een goede nachtrust.

Die belofte wordt niet helemaal bewaarheid. Onze vrij kleine kamer met een standaard uitrusting in zachtgroen, wit en hier en daar een roze accent – `netjes' is de beste typering – ziet uit op de verlichte Sankt Zwiebel. Trouw geeft hij met klokslagen de tijd aan. En om een uur of vier 's nachts keert de Dwingelose jeugd terug van discobezoek. Op straat doen ze luidruchtige en gevaarlijke spelletjes.

Toch was ons in `De ontdekking van de hemel' een stille nacht in Dwingeloo voorgespiegeld. Zo stil, dat je er niet van zou kunnen slapen. Een diepe, totale stilte waarbij het lijkt of de wereld buiten de kamer is verdwenen in het niets.