Tientallen jaren inmenging Israel in Libanon

Vanaf de jaren '60: Libanon wordt steeds vaker doelwit van Israelische vergeldingsaanvallen voor Palestijnse aanslagen op Israel.

1975: Libanese burgeroorlog breekt uit.

1976: Syrië zendt tienduizenden militairen naar Libanon om de steeds machtiger Palestijnen te beteugelen.

1978: Na een Palestijnse aanslag bij Tel Aviv vallen 25.000 man Israelische troepen Libanon binnen. Daarbij vinden enkele honderden mensen de dood. De Veiligheidsraad van de Verenigde Naties neemt resolutie 425 aan die bepaalt dat Israel zich moet terugtrekken uit ,,heel het Libanese grondgebied''. De vredesmacht UNIFIL wordt gevormd (foto 1), die daarop moet toezien. De meeste Israelische militairen worden teruggetrokken; een tien kilometer brede zone langs de grens laten zij in handen van hun Libanese christelijke bondgenoten.

1982:Israel lanceert met 30.000 militairen operatie Vrede in Galilea, die het leger dwars door de UNIFIL-linies tot Beiroet brengt. Na een beleg van Beiroet van twee maanden (foto 2) dwingt het leger de Palestijnse leider Yasser Arafat en 11.000 Palestijnse strijders te vertrekken (foto 3). Christelijke strijders slachten honderden burgers af in de Palestijnse kampen Sabra en Shatila, die door Israelische troepen worden bewaakt. `Vrede in Galilea' kost 20.000 mensen het leven. De bezetting verandert de Zuid-Libanese shi'ieten in vijanden en het fundamentalistische Hezbollah, gesteund door Iran en Syrië, in een immer geduchter tegenstander.

1985: Het Israelische kabinet besluit tot een terugtrekking in drie fasen. Deze operatie wordt in juni voltooid. Ongeveer 1.000 man troepen blijven achter in de zogeheten Veiligheidszone, om samen met de bondgenoten van het Zuid-Libanese Leger (SLA) Noord-Israel te beschermen.

1988: Een serie vergeldingsaanvallen op doelen in Libanon na een Palestijnse aanslag op een autobus in de Negevwoestijn, eist 100 levens.

1991: In het kader van de Madrileense vredesconferentie (foto 4) begint Israel directe vredesonderhandelingen met Libanon, dat zijn standpunten echter nauw coördineert met Syrië, dat een doorslaggevende invloed in Beiroet uitoefent. De gesprekken leiden vooralsnog tot niets.

1993: Zware lucht- en artillerieaanvallen op Libanon (foto 5) in antwoord op raketaanvallen door Hezbollah. Er vallen 130 doden.

1996: Operatie Druiven der Gramschap (foto 6), bedoeld om het militaire potentieel van Hezbollah te vermorzelen. Meer dan 200 Libanezen, merendeels burgers, worden gedood bij de 17-daagse Israelische actie na beschietingen van Noord-Israel door Hezbollah. Een staakt-het-vuren verbiedt verdere aanvallen vanuit en op civiele centra.

1998: Temidden van aanhoudende verliezen in de strijd tegen Hezbollah aanvaardt Israel uiteindelijk resolutie 425, op voorwaarde dat de Libanese regering de veiligheid van Noord-Israel garandeert. Libanon weigert de Israelische voorwaarden in te willigen.

1999: Arbeidspartijleider Ehud Barak wordt als premier van Israel gekozen. Hij belooft het Israelische leger binnen een jaar na zijn ambtsaanvaarding op 7 juli uit Libanon terug te trekken, met of zonder vredesverdrag met Syrië.

2000: Het vredesoverleg met Syrië loopt vast. Het Israelische kabinet onderschrijft Baraks plan (foto 7) om het leger ook zonder akkoord met Syrië terug te trekken. Israel stelt de Verenigde Naties formeel op de hoogte van zijn plan om zich voor 7 juli uit Libanon terug te trekken.

Het SLA begint in elkaar te storten temidden van de voorbereidingen van de terugtrekking. Zijn daaropvolgende totale ineenstorting verhaast de Israelische terugtrekking, die uiteindelijk vijf weken voor de streefdatum voltooid wordt. Alleen het Syrische leger blijft nog in Libanon achter.