Metal-kabouters blijken komisch

Het is nog nooit eerder vertoond: een stoere metalzanger die zich tijdens het optreden tot tweemaal toe verkleedt om zijn kokette toneelgarderobe te showen. Als een soort Diana Ross van de hardrock verdween zanger Jonathan Davis van de Amerikaanse groep Korn telkens van het podium om zijn zwarte priestergewaad te verruilen voor een Schotse kilt, en later voor een luchtig zijden broekpak. Het ritueel is bij Korn minstens zo belangrijk als de muziek. Daarom mochten enkele tientallen fans het optreden vanuit een kooi op het podium meemaken, en daarom werd al ruim van tevoren met democratische inspraak via internet bepaald welke nummers er gespeeld moesten worden.

Davis is de onbetwiste ster van Korn, omringd door zwoegende mannen die noest over hun gitaren gebogen staan om een machinale en bijna mathematisch gedoseerde metal-noise voort te brengen. Kabouters leken het, met hun afgewaaide puntmutsen en hun smachtende blikken die vroegen om de goedkeuring van het publiek. Alleen de drummer mocht nog wel eens aan het strak gereguleerde fabrieksrumoer ontsnappen, maar ook zijn harde klappen stuurden samples aan die in elk nummer anders klonken. De samples veroorzaakten storende pauzes omdat ze steeds opnieuw ingesteld moesten worden.

Spookycore, noemt Korn haar industriële metal-variant, omdat Davis er alles aan doet om er een griezelige draai aan te geven. Om dat te bereiken wisselt hij zijn pesterige sneer af met de gromstem van Linda Blair uit The Exorcist. Het resultaat is niet eng, maar op een aandoenlijke manier komisch.

Niemand lacht om Korn, want dit is serieuze springmuziek voor de skateboarders in merkkleding die zich gisteren in een vol Ahoy vijf kwartier in het zweet kwamen stampen. Vanaf de eerste flipperkastgeluiden uit de gitaarversterkers werd er als één man gesprongen op underground-hits als Falling away from me en Make me bad van de vierde Korn-cd Issues. De droom van het weldadig naïeve spreekkoor `All day long I think about it' werd wreed verstoord toen Jonathan Davis er een bot `Fucking!' op liet volgen.

De immer boos kijkende zanger heeft zijn rol van onaangepaste stoorzender tot imago verheven. Juist als we hem tot de enige echte opvolger van metal-god Ozzy Osbourne willen uitroepen, verschijnt hij in een sullige kilt en met een doedelzak op het podium. De amechtige pieptonen die hij aan het instrument ontlokte, stelden niet veel voor, maar als de held van alle onaangepaste nerds heeft Davis in tegenstelling tot zijn bandleden onmiskenbaar charisma.

Concert: Korn. Gehoord: 22/5 Ahoy, Rotterdam. Herhaling: 3/6 Dynamo Open Nijmegen, 12/6 Pinkpop, Landgraaf.

    • Jan Vollaard