Elliott Smith

Elliott Smith werd vooral beroemd wegens zijn muzikale bijdrage aan Good Will Hunting, de film van Gus Van Sant uit 1997. De Oscar-nominatie voor zijn liedje Miss Misery maakte Smith de meest onwaarschijnlijke ster van het vorige decennium. Hijzelf trok zich er nauwelijks iets van aan en ging gewoon door met het maken van gevoelige, licht depressieve cd's.

Maar op zijn nieuwe, vijfde plaat, Figure 8, is er wèl iets veranderd. De man met hetzelfde talent voor interessante popsongs als Elvis Costello lijkt meer verluchtiging in zijn duistere belevingswereld toe te laten. En dat blijkt niet alleen uit de teksten, maar ook uit de subtiel verheven instrumentaties. Zoals het licht dat aan het eind van een tunnel binnenvalt des te verblinderder werkt, zo mooi contrasteren de twinkelende gitaar-breaks en violen met Smiths wat druilerige neusstem.

Er hamert een olijke piano ter begeleiding van zijn liedje over Angelina (In The Lost And Found) en de productie verwijst soms zelfs naar de Beach Boys. Elliott Smith is het predikaat singer/songwriter inmiddels ontgroeid. Hij zoekt en vindt een steeds weelderiger geluid, en meer barokke fluctuaties in zijn liedjes.

Elliott Smith. Figure 8 (Universal 450 225)