Roze romantiek

Dame Barbara Cartland, die dit weekeinde op bijna 99-jarige leeftijd overleed in haar met turqoise hekwerk omgeven landhuis in Hertfordshire, noemde zichzelf de uitvindster van het genre `romantische fictie': liefde, maar geen seks. De ambitieuze society-girl schreef haar eerste roman over maagdelijke onschuld vs. viriele held toen ze 21 was en dicteerde tot voor kort nog variaties op dit thema aan een estafetteteam van secretaresses. In haar met roze plastic azalea's ingerichte salon, met slechts een staafje van een elektrisch kacheltje brandend in de marmeren schouw, zat Dame Barbara dan in haar roze chiffon op de bank, benen recht voor zich uit op de kussens, pekinees op schoot, en plotte hardop een nieuwe romance. Volgens haar eigen publiciteitsmachine leverde dat systeem bij haar leven 732 boeken in 1 miljard exemplaren op, uitgegeven in 36 landen. De schrijfster claimde een speciale relatie met God – ,,ik hoef mijn ogen maar dicht te doen en ik weet waar mijn volgende boek over zal gaan'' – en ging er zes jaar geleden nog prat op dat ze net haar 54ste huwelijksaanzoek had gehad (,,van de Russische ambassadeur, darling, een man van de straat uit Kiev of zo. Maar vind je het niet enig?'').

` Door het huwelijk van haar dochter Raine (door haar stiefkinderen `Acid Raine' genoemd) met de toenmalige Earl Spencer, kon Dame Barbara zich de stiefgrootmoeder van Prinses Diana noemen. In de oorlog tussen de prinsen van Wales ging haar sympathie echter geheel naar prins Charles uit: ,,Diana zou nog geen kopje thee voor hem zetten!'' Werkende vrouwen vond ze een gruwel: ,,Eens per jaar tenminste opnieuw op huwelijksreis en dan 's middags terug naar je hotel, want 's middags is het het beste voor een man,'' was haar advies. In de door haar zelf samengestelde en in felroze kaft gebonden documentatiemap `Dame Barbara Cartland: How I Wish to Be Remembered', die elke toekomstige interviewer tevoren kreeg toegezonden, refereert Dame Barbara ook nog aan haar activiteiten in de oorlog (een parachutezijden bruidsjurk-uitwisselingsprogramma voor `gewone' bruiden), aan haar promotieactiviteiten voor `Royal Jelly' en aan haar werk voor de vrijwillige ambulance. Zes jaar geleden nog gaf ze hoog op van nieuwe `natuurpillen': ,,Kijk mijn huid! Als van een achttienjarige! En mijn borsten geven weer melk!''

In haar persoonlijke leven kende ze diepe tragedies: haar vader en een broer kwamen om in de Eerste Wereldoorlog en haar eerste echtgenoot bleek een alcoholist en oplichter. Met diens neef, Hugh, ging ze een tweede huwelijk aan. Hij raakte ernstig gewond in de Tweede Wereldoorlog, en overleed pas vele jaren later, maar, naar Dame Barbara zei, ,,aan zijn oorlogsverwondingen.''