REGGIO EMILIA

In het artikel over de boeiende wijze van werken in een groot aantal kindercentra in Reggio Emilia (`Meer studio dan crèche', W&O 6 mei) miste ik de essentie van de filosofie van Reggio Emilia. Het gaat erom hoe de kinderen met elkaar samenwerken, hoe kinderen van elkaar leren (kinderen zijn elkaars eerste pedagoog), hoe de `teachers' hen steeds verder op weg helpen in het proces van onderzoeken. Het gaat niet, zoals in het artikel gesuggereerd wordt, om de stimulering van de creativiteit van het kind. Er hoeft niets gestimuleerd te worden!

Als de kinderen met een uitdagende omgeving (de derde pedagoog) met uitdagende materialen en met goed naar het kind luisterende en intervenierende volwassenen (tweede pedagoog) in aanraking komen dan komt dit creatieve proces bij de kinderen vanzelf op gang. De volwassenen begeleiden het proces, maar de richting wordt aangegeven door de kinderen zelf.

Het gaat niet om de buitenkant, het gaat om hoe je als volwassene naar kinderen kijkt: het kindbeeld. In de optiek van Loris Malaguzzi (de grondlegger van het gedachtengoed van Reggio Emilia) is een kind een competent wezen met vele mogelijkheden. Wij kunnen van de kinderen leren. Nu is het vooral andersom, wij projecteren onze denkbeelden en structuren op onze kinderen en leveren kant en klare modellen aan hen, waardoor onze kinderen ingeperkt worden in hun vele mogelijkheden die ze tot hun beschikking hebben.

Wat een leidster in Reggio Emilia verdient heb ik in het artikel kunnen lezen. Een voor mij totaal irrelevant gegeven. Wat mij boeit is de essentie en daar kunnen we hier in de Nederlandse kinderopvang nog veel van opsteken. Heel veel.