PESTEN

Ook ik werd vanaf de kleuterschool tot bijna het eind van de lagere school gepest (zie het artikel `Schelden, slaan, schoppen, opwachten, negeren', W&O 13 mei). De pesterijen bestonden uit uitschelden, uitlachen, vals beschuldigen en stelselmatige uitsluiting van deelname aan spelletjes op het schoolplein. Vaak werd ik als enige niet gevraagd op verjaarspartijtjes. Ik heb het geluk gehad dat ik uiteindelijk zelf in staat ben geweest hier een eind aan te maken. Het volgende gebeurde.

Op een dag fietste ik richting school. Toen ik langs de kerk kwam, die vlakbij school stond, zag ik dat een paar klasgenoten waaronder een paar van de ergste pestkoppen, bezig waren boompjes en struiken te vernielen die rondom de kerk stonden. Ik zag wie de daders waren. Ik bleef op een afstandje staan kijken. Op dat moment kwam de woedende koster eraan. Niemand zei natuurlijk wie het had gedaan. Iedereen hield zijn mond. In een opwelling heb ik toen mijn kwelgeesten erbij gelapt, met de gedachte dat ik toch niets te verliezen had en nu eindelijk eens wraak kon nemen. Toen de koster weg was begon een van de pestkoppen uit te varen! Hoe ik het in mijn hoofd haalde om mijn eigen klasgenoten te verraden. Dat deed je niet.

Toen sloegen bij mij de stoppen echt door. Ik gilde stampvoetend terug hoe zij het in haar hoofd haalde te verwachten dat ik solidair zou zijn met diegenen die mij dagelijks liepen te treiteren en te vernederen en met wie ik nooit mee mocht doen.

Wie schetst mijn verbazing toen bleek dat ik vanaf dat moment met rust werd gelaten! Ik kreeg de indruk dat ze zelfs bang voor mij waren geworden en dat dat respect afdwong.

Een paar maanden later betrapte ik een paar klasgenoten op roken buiten school, dat streng verboden was. Ze smeekten me hun niet te verraden. (Ik rookte zelf niet, maar ze hadden me gemakkelijk van medeplichtigheid kunnen betichten.) Ik beloofde ze niet te verraden, maar wel op mijn voorwaarden: altijd mee mogen doen met alle spelletjes en nog een paar van die dingen. Ik werd nu volledig geaccepteerd en gerespecteerd en ben nooit meer gepest.

Als ik terugdenk aan de periode van pestslachtoffer, zie ik mezelf niet meer als slachtoffer. Ik voel niet meer de pijn en de vernedering van het gepest worden, maar alleen de triomf van de overwinning. Dat is een heel goed gevoel.

Ik zou dan ook alle slachtoffers van pesterijen dit advies willen geven: laat de stoppen maar eens gewoon doorslaan en realiseer je, dat je niets te verliezen hebt. Dat doet soms wonderen!