Nieuws

Wat de laatste dagen pijnlijk opvalt, is de armoedigheid van de televisiejournalistiek. Het begint met een amateurfilmpje van de ramp. Wat er ook gebeurt, er is tegenwoordig altijd wel een amateurfilmpje van. Op zichzelf is het natuurlijk verbazingwekkend dat er beelden zijn van de ontploffing, maar zelfs het meest spectaculaire gaat na een paar dagen te vervelen. Hoe vaak heb ik dat vuurwerk nu gezien? Met alle buitenlandse zenders mee toch zeker meer dan honderd maal. De tweede fase zet in met het upgraden van het materiaal. Dankzij allerlei computerprogramma's worden de beelden mooier, nauwkeuriger, kleuriger. Er worden beeldjes tussen gemonteerd en er komt geluid onder. Langzaam wordt het een volwassen kunstwerk.

Maar wat dan?

Dan komt het herhalen, het recyclen, het opboksen tegen de nietszeggendheid. Het te laat zijn. Gisteren, dus bijna een week na de ramp, stond eindelijk een verslaggever van Netwerk voor de deur bij een van de vuurwerkdirecteuren. Ja, vertelde de buren, tot afgelopen zondag was hij gewoon thuis geweest, maar nu is hij gevlogen. Logisch met al die mediadrukte. Heel vervelend. Wist u trouwens dat iedereen hier al is geweest en dat u zo'n beetje de laatste bent?

Gisteren dook ook een nieuw journalistiek probleem op: de ziekte van prins Bernhard. Dat betekent twee onderwerpen in één uitzending. Dat betekent kiezen, beslissingen nemen, menselijke fouten maken. In alles proefde je de radeloosheid over het naderend onheil. Er werd ons meegedeeld dat bij een eventuele dood van prins Bernhard alle publieke televisie- en radiozenders zullen worden gelijkgeschakeld. Gelijkgeschakeld, prachtig woord! Iemand moet zich herinnerd hebben dat het nog bestond.

Als het aan de televisiejournalistiek ligt, en aan al die omfloerste stemmen die ons het nieuws doorgeven, gaan wij een lange periode van nationale rouw tegemoet. Prins Bernhard is 88 jaar. Voor de familie is het altijd triest, maar verder is het heel normaal dat iemand van die leeftijd sterft. Aan de dood van prins Bernhard is niets tragisch. Hij heeft een leuk, spannend, arbeidzaam en vol leven achter de rug. Hij heeft gevlogen, gejaagd en de natuur beschermd. Hij heeft zijn gemalin verblijd met nageslacht en ook nog een paar vriendinnen gehad. Wat wil je nog meer? Honderddertig worden? Is het werkelijk nodig om de berichtgeving over de toestand van de prins van minuut tot minuut bij te houden? Waar gaat dat over? Jaren geleden heb je het been van Tito gehad dat plakje voor plakje in de media werd afgesneden, gaan wij nu iets soortgelijks krijgen met de luchtpijp van Bernhard?

,,Hij slaapt nu'', zei Maartje van Weegen gisteren in het Journaal. Je zag dat blok van haar schouders viel en dat zij eindelijk kon herademen. Wat Maartje van Weegen het afgelopen jaar overkomt, is geen prettig gezicht. Ooit heeft iemand haar aangeraden `royalty watcher' te worden van de publieke omroep. Het betekende het einde van een carrière als serieuze journalist. We zien hier een bijna Kafkaiaanse transformatie van een Grande Dame in een lakeiachtig wezen. Ze vertelde dat ze in een voortdurend contact staat met artsen, dat het vanochtend nog zo goed ging met de prins, dat de voorzienigheid daarna tot ontzetting van iedereen had toegeslagen en dat de toestand daarna was verslechterd. Ze sprak gekweld en gehaast, alsof de dood háár op de hielen zat. Alsof wij al onze hoop moesten zetten op dat ene wonder dat één keer in de honderd jaar voorkomt en dat er voor zou zorgen dat de prins, herrezen uit zijn as, morgen weer opstaat. Alsof de prins haar eigen vader was. En zij kwetterde maar door en niemand zei tegen haar: ,,Maar mens, zeur niet zo, die man is al 88.''

Een prins sterft en heel Nederland komt stil te liggen. Staatsbezoeken worden afgezegd, we willen even op onszelf zijn. De Nederlandse televisie wordt letterlijk een treurbuis. De combinatie van monarchie en dood zal de journalistiek in ons land voor even afschaffen. Wie wil weten hoe het in de echte wereld toegaat, zal de komende dagen meer dan ooit CNN nodig hebben. Hoewel, als u mij zou vragen wie het nieuws over de dood van de prins het eerst zal hebben, CNN of het NOS-journaal, dan weet ik het antwoord wel. Ik vrees dat Maartje zo in tranen zal uitbarsten dat ze te laat komt in de studio.

    • Max Pam