Vloerenlegger leidt het weergaloze Lambchop

Wat kun je verwachten van een man die in zijn ene hand een blikje bier heeft en in de andere een tafelmes? Dat hij aan het gitaar spelen is bij Lambchop, en blikje en mes gebruikt om de snaren te beroeren. Dit illustere gezelschap uit Nashville kent wel meer afwijkend muzikaal gedrag. Zo zijn er twee bassisten, die zich toeleggen op synchroonbassen, en is er een keyboard-speler die zijn instrument vooral gebruikt om huilende windvlagen mee voort te brengen.

Lambchop is de groep rond zanger Kurt Wagner, een onopvallende Amerikaan-met-baseballpet die in het dagelijks leven houten vloeren legt. Tussendoor vindt deze ambachtsman tijd om samen met negen andere muzikanten een weergaloos orkest te vormen. Vergeleken met vier jaar geleden, toen de groep ook in Paradiso stond, is er veel veranderd. Muzikanten en muziek zijn frivoler geworden. Op de nieuwe plaat, Nixon leidde dat tot gesoigneerde Burt Bacharach-achtige liedjes, live was er een hang naar melodieuze funk.

Verrassend genoeg kan een groep van tien mensen heel spaarzaam spelen. Al waren er vier gitaristen en twee blazers, zij overheersten nergens maar smolten samen tot een sprookjesachtige soundtrack. Het was alleen jammer dat de sigaretten bietsende, zittende zanger Kurt Wagner zijn stem bijna kwijt was. Dat werd vooral duidelijk bij de cover van Curtis Mayfields Give Me Your Love (van Superfly), waarbij Wagner Mayfields falset terugbracht tot gefluister.

Paradiso was zo goed als uitverkocht voor Lambchop en het even later optredende Yo La Tengo. Waarschijnlijk was het juist de `double bill' die het publiek had geïnspireerd, want beide groepen zijn al jaren actief, en trekken nooit volle zalen. Volgens zanger Ira Kaplan is Yo La Tengo: `De langst bestaande groep, op de Golden Earring na', zoals hij gisteravond zei. Het trio uit New Jersey begon zijn concert met een zeventien minuten durend Night Falls On Hoboken, dat muzikaal ook nogal duister en slaperig was.

Maar met Yo La Tengo kun je alle kanten op, zo bleek. Van een springerig popnummer tot sfeervol experiment met rondzingende gitaren, van een ludiek stukje lo-fi-techno tot prachtige samenzang met tere begeleiding, een combinatie die onvermijdelijk doet denken aan The Velvet Underground. Het meest geslaagd waren de liedjes waarin knarsend gitaarspel naadloos overging in twinkelende muziek en weer terug. Als een hap aardbeien met zand, waarbij de aardbei zo zoet is dat je het zand voor lief neemt.

Concert: Yo La Tengo, Lambchop. Gehoord: 17/5 Paradiso, Amsterdam.

    • Hester Carvalho