JEFF BUCKLEY

Popmuziek is zelden zo intens als de seances die Jeff Buckley maakte van zijn live-optredens. De Amerikaanse zanger/gitarist die in mei 1997 door verdrinking om het leven kwam, liet met het voor eeuwig veelbelovende Grace slechts één studio-album na. Zijn moeder Mary Guibert heeft er haar levenswerk van gemaakt om Jeffs muzikale nalatenschap te beheren. Na de verzameling onvoltooide demo's Sketches For My Sweetheart, The Drunk stelde ze het live-album Mystery White Boy samen uit verschillende concertbanden van de Grace-wereldtournee van 1995-'96. Meer nog dan Sketches... bevestigen de vaak langgerekte live-opnamen het bij de religieuze devotie van de fanatiekste bewonderaars passende beeld van Jeff Buckley als de hyper-intense en dodelijk serieuze mysticus met de elektrische gitaar, die zich kon verliezen in poëtische tekstimprovisatie maar die ook kon rocken als Led Zeppelin op zijn hardst. Songs als Last goodbye, Eternal life en The man that got away lijken op voorboden van Buckley's tragische dood, hoewel zijn medemuzikanten volhouden dat van zelfmoordneigingen geen sprake kon zijn. Onwillekeurig neemt het gedroomde concert van Mystery White Boy de vorm aan van een muzikale wake, met muziek die vrij ontoegankelijk is voor niet-ingewijden. Regelmatig zet Buckley het op een hartverscheurend schreeuwen, zodanig dat het nummer Moodswing whiskey daadwerkelijk klinkt als een kater na drie nachten doorhalen. Om precedenten voor dit soort diep door de ziel snijdende popmuziek te vinden, moeten we terug naar Janis Joplin of Jeffs vader Tim Buckley: muzikanten die uit een ander soort hout waren gesneden dan de carrièrebeluste popmuzikanten van nu.

Jeff Buckley: Mystery Whit Boy (Columbia 4979722)