CORRESPONDENTEN IN NEDERLAND

Alain Franco (met de klemtoon op de laatste lettergreep) kwam tien jaar geleden met ,,een heel ander portfolio'' dan nu naar Nederland, waar hij zich voegde bij zijn toenmalige vriendin. Collega's die in de loop der jaren vertrokken of van baan veranderden lieten hem andere opdrachtgevers na, onder wie Le Soir in Brussel en Les Echos en Le Monde in Parijs. Voor al deze kranten schrijft hij ,,de helft van de tijd'' over economische kwesties en ontwikkelingen: beurzen, bedrijven en het `poldermodel', ,,die oude consensus met een nieuwe naam''. Met name Frankrijk is zeer geïnteresseerd in deze Hollandse vorm van samenwerking en overeenstemming tussen maatschappelijke partijen, waarvan ook de Nederlandse politiek doordrongen is. ,,Het maakt politiek hier uiterst saai.''

Franco zegt vooral zijn best te doen de vooroordelen over Nederland weg te nemen bij zijn opdrachtgevers. ,,De hoofdredactie van Le Monde denkt aan Moskou, Berlijn en Washington, maar niet aan Amsterdam. In Parijs is dit een land waar zonder meer met alles geëxperimenteerd kan worden. Dat beeld nuanceer ik''. Ook Nederlanders hebben volgens Franco vaak een clichébeeld van hun eigen land. ,,Nederlanders denken dat ze in een paradijs wonen, een heaven on earth, waar iedereen aardig is, waar politici het beste met iedereen voor hebben: het leukste land ter wereld...''

Zelf vindt hij Nederland minder aantrekkelijk dan tien jaar geleden. ,,Het is natuurlijk een kwestie van gevoel, maar ik vind dat Nederland veranderd is. Ik merk dat contacten rauwer worden, de sfeer agressiever is, dat het `ikke ikke ikke' overheerst. Maar ik ben ook veranderd. Meer en meer mis ik de latijnse cultuur die ik van huis uit heb meegekregen. Zo mis ik spontaniteit in de sociale verhoudingen. In Nederland heerst een agendacultuur. Je kan hier niemand op zaterdagmiddag opbellen om even naar de bioscoop te gaan. Dat moet je drie weken van te voren gepland hebben.''

(Foto J⊘rgen Krielen)