Kent: wel veel musici maar geen Zweeds

Diep in hun hart moeten de muzikanten van de Zweedse popgroep Kent hebben geweten dat ze de trend achterna holden, toen ze hun oorspronkelijke groepsnaam Havsanglar (`engelen van de zee') veranderden in die van een Brits graafschap en ze hun Zweedse teksten verruilden voor het internationaal wat makkelijker verkoopbare Engels. Terwijl de muziek van de Brits georiënteerde groep tot ver buiten Stockholm bekend raakte, ging het tijdperk van de Britpop voorbij en moest Kent elders op zoek naar inspiratie. Op hun vierde cd Hagnesta Hill levert dat een aantrekkelijke mengeling op van pop, rock en disco, met nauwelijks verhulde stijlcitaten van U2 en Smashing Pumpkins. In Zweden vult Kent zalen van Ahoy-formaat en dat is opmerkelijk, in het licht van het ronduit saaie en weldadig korte optreden dat het zestal zaterdag in de bloedhete Melkweg gaf.

Om te beginnen telt Kent twee muzikanten tevéél op het podium, die vanuit een schaduwpositie het gepolijste groepsgeluid opkrikken met slaggitaren en toetsen. Zelfs de sambaballen worden door hen beroerd, waar Mick Jagger al dertig jaar geleden had kunnen vertellen dat zanger Joakim Berg daarmee een stuwend podiumattribuut uit handen geeft. Hoewel Kent handig gebruik maakt van de rock & roll-bezetting, wordt elke vorm van opwinding in de kiem gesmoord door de slome ritmes die hen op de plaat zo radiovriendelijk maken. In feite is Kent dan ook een jongens-popgroep met elektrische gitaren, waarbij alleen de platinablonde gitarist in zijn coole leren jasje soms de kans krijgt om een minder dan gepolijste partij slide-gitaar te spelen.

De roep uit het publiek om Zweedstalige nummers werd door Berg beantwoord met een geïrriteerd `we zingen toch ook niet in het Chinéés?' In plaats daarvan bracht hij Engelstalige gedachtenkronkels als `my IQ allows me to brush you aside' en de tamelijk loze kreet `I don't care' in de Britpop-invuloefening Revolt III. Op den duur lag het er dik bovenop dat Joakim Berg zijn temerige, slepende zanglijnen heeft afgekeken van Smashing Pumpkins-zanger Billy Corgan, die er met zijn rare kaalgeschoren kop tenminste een wat minder brave uitstraling op na houdt. De verleiding is groot om het betrekkelijke succes van Kent in verband te brengen met de Deense songfestivalwinnaars Olsen, ook al zo'n volstrekt ongevaarlijk Scandinavisch popfenomeen dat het moet hebben van een grootste gemene deler die door niemand uitgesproken lelijk of heel mooi wordt gevonden.

Concert: Kent. Gehoord: 13/5 Melkweg, Amsterdam.

    • Jan Vollaard