Turkse man vindt zijn weg naar de Natasha's

De Turkse stad Istanbul is overspoeld door Oost-Europese prostituees. De `Natasha's' zijn een begrip geworden, hoewel ze de klanten honderden dollars vragen.

Zelfs de voetballende jongen weet waar de prostituee vandaan komt: uit Rusland. Als de bal in haar buurt komt, rent hij op haar af en grijpt haar borst. Als hij dat bij een Turkse vrouw had gedaan, was de hele straat onmiddellijk in rep en roer geweest. Nu lachen de omstanders, ook de klant die net met de prostituee over de prijs heeft onderhandeld en haar op een paar meter afstand volgt naar een hotel. Alleen de vrouw zelf is boos. ,,Je moet dokken als je wat wilt. Anders kun je oprotten'', schreeuwt ze in een Turks met een zwaar Russisch accent.

`Natasha's', zo worden de Russische prostituees genoemd. Ten tijde van de Sovjet-Unie was er in heel Turkije geen Russische hoer te vinden, maar inmiddels zijn de Natasha's een begrip. In Istanbul is de wijk Aksaray hun werkterrein. Daar zijn nu zoveel Russinnen actief dat een aantal dameskapsalons ook een naambord in het Russisch heeft buitengehangen. Europese toeristen die per ongeluk in de wijk zijn beland, kijken verbaasd toe hoe elke prostituee een hele stoet Turkse bewonderaars achter zich aan sleept. Bij de Aksaray-brug trekken de prostituees zoveel bekijks dat voetgangers alleen nog stapvoets vooruit kunnen.

Wat verklaart het succes van de Natasha's (naast Russinnen ook Roemeense en Moldavische vrouwen)? Niet de prijs. `Lelijke' prostituees werken op straat en vragen minder maar om een `mooie' op te pikken moet je door een kostbaar ritueel heen. Dat begint in een van de vele cafés en muzikhol's (etablissementen met muziek) die Aksaray rijk is en die vrijwel alle in handen van de mafia zijn. De prostituees hangen daar aan de bar en hebben strikte orders niet met de klant te praten tot deze hen aan tafel noodt en een drankje voor ze bestelt.

Voor die consumptie rekenen de meeste uitbaters gemiddeld vijf keer de normale prijs. Klant en Natasha onderhandelen dan over de prijs en over de plek waar het liefdesspel zal plaatshebben. De meeste Natasha's hebben een vast hotel waar ze werken – hun pooier zit dan net om de hoek om moeilijke klanten mores te leren. Met hotel erbij komt een hele nacht op zo'n 200 tot 300 dollar, een bedrag dat alleen de middenklasse aan seksuele pleziertjes kan uitgeven. ,,Hoe vaak kom je hier schat?'', vraagt een prostituee op een terrasje aan een man met stropdas. ,,De laatste tijd niet meer zo veel'', antwoordt hij. ,,Ik heb een nieuwe auto gekocht en ben net begonnen om die af te betalen.''

Turkse prostituees zijn veel goedkoper: bij de eerste brug over de Bosporus vragen `autoprostituees' (die hun werkzaamheden verrichten als de klanten in de file staan) ongeveer 10 miljoen Turkse lira (40 gulden), terwijl in de hoerenwijk Karakoy een bezoekje al voor zo'n 5 miljoen geregeld kan worden. Maar toch vinden Turkse mannen massaal de weg naar Aksaray.

,,Dat komt'', zegt de Roemeense Maria, ,,omdat wij iets bieden wat geen enkele Turkse vrouw in de aanbieding heeft: plezier in seks.'' Maria (22 jaar, slank, donker haar) werkt al een paar jaar in Aksaray en ze weet precies hoe ze Turkse mannen moet aanpakken. ,,Eerst onderhandel je over de prijs. Ze zeggen dan dat ze vier of vijf keer willen en dat ze daar de hele nacht over gaan doen. Maar als ze het gevoel hebben dat ik het lekker vind, is het in een kwartier gepiept en kan ik verder naar de volgende klant.''

Statistieken lijken Maria's oordeel over de Turkse vrouw te bevestigen. Onlangs hield het dagblad Hürriyet een opiniepeiling onder een representatieve groep vrouwen. Vijfentachtig procent gaf aan tegen seks voor het huwelijk te zijn. Eenmaal in de echtelijke staat ziet 69 procent lichamelijke intimiteit vooral als een vorm van dienstverlening aan de echtgenoot: 75 procent weet niet wat een orgasme is of heeft er in ieder geval nooit zelf een beleefd. ,,Ik probeer mijn vrouw al twintig jaar te leren seks lekker te vinden'', zegt een winkeleigenaar, ,,maar ik praat tegen een koelkast.''

Turkse vrouwen, zo klagen veel mannen ook, richten zich in de loop van het huwelijk steeds meer op de kinderen en laten de man aan zijn lot over. Romantische liefde is vooral op het platteland nog onbekend en in ieder geval geen argument voor een huwelijk. Van de vrouwen in de enquête van Hürriyet was 61 procent via een door de ouders gearrangeerd huwelijk aan de echtgenoot gekomen. En die ouders kijken vooral of het financieel en sociaal klikt tussen beide families.

En dus zoeken veel mannen in Aksaray wat ze in de eigen slaapkamer niet kunnen vinden. Denkt de eigen vrouw, zo vrezen veel Turken, tijdens de seks aan het boodschappenlijstje, Natasha's lijken het gewoon lekker te vinden. En dus zien Turkse mannen de Oost-Europese prostituees als vleesgeworden sensualiteit. ,,Ik word al geil als ik zie hoe jij je kipburger opeet'', zegt een Turkse man tegen de prostituee tegenover hem in een fastfood-restaurant. Zo hoog is de seksuele spanning dat mannen die geen goede Natasha kunnen vinden of uiteindelijk niet genoeg geld op zak hebben, stoom afblazen in de openbare herentoiletten bij de Aksaray-brug.

Maar hoe realistisch is het beeld dat de gemiddelde Turkse man van de Natasha's heeft? Het leven van de Oost-Europese prostituees is zo moeilijk dat plezier in seks zo ongeveer het laatste is waar ze aan denken. Geen enkele prostituee krijgt een werk- dan wel verblijfsvergunning en dus is de politie een eeuwige vijand. Maria vliegt een keer per drie maanden naar Roemenië om zo bij de terugreis een nieuw visum te krijgen. Maar dat is een toeristenvisum, werken mag ze officieel niet. Steeds meer van haar collega's hullen zich op straat, op weg naar de bars, in een lange jas met een hoofddoek, zodat de politie denkt dat ze gewone moslim-meisjes zijn. Maar het effect van de vermomming is beperkt: wat hebben nette moslim-meisjes in Aksaray te zoeken?

Andere Natasha's proberen een politieagent te versieren om zo gevrijwaard te zijn van uitzetting. ,,Ik ken deze wijk van binnen en buiten'', vertelt de eigenaar van een kruidenierszaak. ,,Van al deze Natasha's woont de helft samen met een ongetrouwde politieagent.'' Maar zelfs dat levert geen volledige bescherming. Onlangs werd de vriendin van een agent opgepakt om weggestuurd te worden. De agent ging naar het politiebureau en dacht zijn Natasha snel vrij te krijgen. Toen zijn collega's daar niet op ingingen, trok hij zijn pistool en schoot twee agenten dood.

Zo'n hartstochtelijke liefde is eerder uitzondering dan regel. Voor de meerderheid onder de Natasha's behoort een langdurige relatie niet tot de mogelijkheden. En dus zijn zijn ze vaak eenzaam. Neem Maria. ,,De meeste Turken denken dat ik met hen vrij, maar ik vrij alleen maar met groen geld (dollars red.)'', begint ze de avond stoer. Maar bij elke vraag over haar persoonlijke leven wordt ze somberder. ,,Natuurlijk ben ik hier niet gelukkig'', zegt ze, ,,maar in Roemenië is geen werk.'' Dan pakt ze haar portemonnee en laat ze een foto zien van haar hondje in Roemenië. `Chelsea' heeft ze hem genoemd, naar de dochter van de Amerikaanse president Clinton. Chelsea krijgt liefde en hoeft de straat niet op om geld te verdienen. ,,Ik wel'', zegt Maria, terwijl ze een doosje aspirines pakt omdat haar tanden pijn doen. ,,Weinig klanten kunnen zich voorstellen dat ik wel eens tandpijn heb'', zegt ze terwijl ze een tablet inneemt, ,,ze denken alleen aan de seks.''

Liefde en eenzaamheid – zulke gevoelens zijn zo ongeveer het laatste waar de Natasha's in Aksaray met hun Turkse klanten over praten. ,,Zo wil ik met je slapen'', zegt de Turkse zakenman op het terrasje in Aksaray terwijl hij zijn arm om de prostituee heen slaat. ,,Slapen?'', vraagt de ongeveer veertigjarige Natasha. ,,Denk jij dat je vannacht aan slapen toekomt?''

    • Bernard Bouwman