Opinie

    • Youp van ’t Hek

Solonat

Terwijl ik dit schrijf, liggen er tweeënvijftig uitgeputte kinderen boven mijn hoofd te slapen. Ik ben namelijk met mijn zoon mee op schoolreis. Dus ik leef een paar dagen in de ontwapenende wereld van hutten bouwen, speurtochten, kampvuur, patat, heimwee, waterijs, slaapzakken en de veel te bonte avond. Ik deel een slaapkamer met drie jonge moeders en voel me heel even een echte Heyboer. De jeugdherberg ligt in een fantastisch bos en uiteraard heb ik een tijdje met de aardige beheerder staan babbelen. Elke week een andere groep over de vloer. Hij vertelde over Solonat. Dat is een vereniging van naturisten zonder relatie. Of met een relatie, die thuis de broek aan heeft en ook graag aan wil houden. De vieze naam Solonat is niet door mij verzonnen. Zo heet die club echt. `Waar is je vrouw?' `Een weekendje naar solonat.'

De beheerder zijn verhaal ging over een warme Pinksteren met tachtig blootkonten in het bos. Daar omheen dwarrelden keurige Gelderse gezinnen aan de zondagmiddagwandel. Ik zie hier vooral brandnetels en heb een eigen beeld van dit weekendje. Solojeuk.

Tijdens zo'n kamp gaat er veel langs je heen. Geen televisie, dus ook geen Barcelona. Geen journaal, dus ook geen Sierra Leone. En geen NRC. Las in een andere krant wel iets over Nike en Adidas. Deze topsportmerken zouden allerhande achterstandsnegertjes in arme bamboerimboelanden uitbuiten. Ze laten kinderen onder de meest erbarmelijke omstandigheden rijgen, lijmen en vooral stikken. Maar gelooft u dat? Ik niet. Voor de zekerheid heb ik even gebeld met de negers Kluivert, Davids en Seedorf en zij zeggen dat het absoluut niet waar is. Ze werken alle drie voor die firma's. Patrick heeft het over een luizenbaantje, Edgar vertelt dat hij zich alleen maar op die dingen hoeft voort te bewegen en Clarence mag zelfs naast zijn schoenen sjouwen. En dat verhaal over dat slechte betalen is ook niet waar. `Integendeel', lieten zij weten, `ze betalen miljoenen.'

Ondertussen verblijf ik in een kamp, waarin vijftig van de tweeënvijftig kinderen op dit soort merkschoenen lopen. Die zijn vet cool. Op gewone stappers tel je niet mee. Moet je tienjarigen al lastigvallen met de harde werkelijkheid? Moet je ze nu al vertellen dat ze die schoenen eigenlijk niet kunnen dragen, omdat ze gemaakt worden door hongerzieltjes van hun leeftijd? Volgens mij niet. Ik hou mijn kinderen graag lang dom. In mijn geval is dat niet zo moeilijk. Of moet je ze meteen bij de eerste de beste rekenles al uitleggen hoe je bij de bouw van een spoortunnel de overheid voor tachtig miljoen kunt naaien?

Andere vraag is: mag je als volwassene op Nike lopen? Lijkt me een zinloze discussie. Het zal ons toch allemaal jeuken hoe die schoenen gemaakt worden, zolang ze maar te betalen zijn! Maakten ze ski's, dan gingen we op Nikes skiën in Oostenrijk. Toch wordt het tijd voor een stevige hongerlandenopstand. Niet dat ik voor het uitmoorden van blanke boeren in Zimbabwe ben, laat staan dat ik vind dat je in je armoede Westerse toeristen moet gijzelen, maar ik snap ze wel. Op uitnodiging van de directeur bezocht ik ooit in het Keniase Mombassa de Bic ballpennenfabriek en zelden ben ik zo geschokt geweest. Voor drie kwartjes per dag zaten honderden mensen onder erbarmelijke omstandigheden pennen in elkaar te knutselen. Met geen ballpen te beschrijven. De fabriek was in die jaren in handen van het Nederlandse Hagemeijer.

Ik nam me voor om nooit, maar dan ook nooit meer met de meest gekauwde pen ter wereld te schrijven. Tot gisteren heb ik het volgehouden. Tot ik met mijn zoon meeging op schoolreisje.

Ik kan op dit moment namelijk geen enkele andere pen vinden. Ik kan kiezen uit een bot potlood, een pluizige viltstift of zo'n heerlijke Bic? Of moet ik nu heel principieel tweeënvijftig kinderen wakker gaan maken? `Hallo wakker worden! Wie heeft er voor mij een politiek correcte pen?'

Ik had deze plek in de krant natuurlijk ook leeg kunnen laten. Mooi principieel protest! Maar wat dan? Dan had hier een advertentie van Nike of Adidas gestaan!

    • Youp van ’t Hek