Feest met Nederlandse blues-prominenten

`Ik kom desnoods om je schoenen te poetsen', had Golden Earring-zanger Barry Hay gezegd toen hij door Harry `Cuby' Muskee werd gevraagd om mee te werken aan een cd ter gelegenheid van diens 35-jarig artiestenjubileum. Hoewel de groep Cuby + Blizzards vele bezettingswijzigingen doormaakte en er in 1974 al eens een afscheidselpee werd uitgebracht, bleef Harry Muskee al die tijd actief als Nederlands meest consequente vertolker van het Amerikaanse bluesgevoel. De reünie van de `klassieke' bezetting van drummer Hans Lafaille, bassist Herman Deinum en toetsenman Helmig van der Vegt, maar zonder de aan lager wal geraakte gitarist Eelco Gelling en de elders schnabbelende pianist Herman Brood, gaat gepaard met de cd-box Blues Traveller en het nieuwe album Hotel Grolloo waarop Cuby + Blizzards nog eens een greep doen uit het oude repertoire, met gastoptredens van Barry Hay, Huub van der Lubbe (De Dijk), Tineke Schoemaker (Barrelhouse), Bennie Jolink (Normaal) en Daniël Lohues (Skik). Die rock-prominenten waren gisteren allemaal van de partij.

Met zijn eeuwige cowboyhoed, overhangende buik, blikje bier in de ene hand en sigaret in de andere heeft de 58-jarige Muskee meer dan ooit de stuurse en intimiderende uitstraling van een Nederlandse Howling Wolf. Wie hem voor het eerst het 33 jaar oude Distant smile hoort grommen zou er bang van worden, zo overtuigend kan deze in het dagelijks leven uiterst sympathieke Drent zich inleven in het authentieke bluesgevoel.

Na de pauze barstte het feest der prominenten los, iets te uitbundig bij Daniël Lohues die met een komische zang- en dansact leek te willen aantonen dat hij nog véél te jong is voor echte blues. De Achterhoekse boogie van Bennie Jolink vloog onder het motto Just for fun gierend uit de rails, tot groot vermaak van de volle zaal. Huub van der Lubbe bracht, voor het eerst in het Engels, een versie van Window of my eyes die de oervorm had kunnen zijn voor zijn eigen Bloedend hart. Een duet met Muskee in het uit het Nederlands vertaalde nummer van De Dijk Nobody in town leverde een aangrijpend moment op toen Harry Muskee in het refrein plompverloren zijn doorleefde schreeuwstem opzette, in contrast met Van der Lubbes onbeholpen uitstraling van een Jacques Brel in het lichaam van Joe Cocker. Het magische moment van de avond kwam van Tineke Schoemaker, die aan Appleknockers flophouse al haar bezieling meegaf. Uit haar gouden keel klonken de woorden `One misty morning I'm gonna write your name across the sky' uit de ballade Somebody will know someday als de beste bluestekst die ooit in Nederland werd bedacht. Zonder Cuby zou blues in Nederland beslist anders geklonken hebben, of zou er misschien helemaal geen Nederblues meer zijn geweest. Het mooiste was dat het geen gezapige nostalgische avond werd, maar dat Cuby + Blizzards hun ouderwets degelijke blues overtuigend naar de nieuwe eeuw tilden.

Concert: Cuby + Blizzards. Gehoord: 11/5 Paradiso, Amsterdam.