Eieren bakken

Max en Vera gingen drie eieren bakken, want meer hadden ze er niet. Ze hadden nog nooit eerder eieren gebakken. Maar toch wisten ze er alles van.

Zo kon je van drie eieren een omelet maken. Maar je kon er ook roerei mee maken. Je kon ze ook gewoon bakken, en dan zo dat de dooiers heel bleven.

Maar je kon ook de dooiers lek prikken als je de eieren in de pan had liggen.

,,Waar heb jij zin in,'' vroeg Max aan Vera. Ze hadden afgesproken dat hij de koekenpan mocht bedienen. Vera mocht de eieren doen. Ze stonden allebei op een stoel bij het fornuis. Een beetje eng was het wel.

,,Een omelet,'' antwoordde Vera meteen. Een omelet betekende dat de ze drie eieren in een bak moest kapotslaan en dan met de mixer moest klutsen. Dat was nog eens leuk. Vooral die mixer. Dat maakte ook zo'n gezellig lawaai. Net echt.

,,Ik niet,'' bromde Max.

,,Je hebt nog nooit een omelet gehad Max,'' riep Vera, ,,daarom heb je

er geen zin in. Je weet niet wat het is.''

,,Ooh,'' zei Max onnozel. Soms was het gewoon heerlijk om te zeggen wat je dacht als iemand anders gelijk had. En in dit geval dacht Max ,,ooh.''

Het was niet veel, maar hij wilde eerlijk zijn. Zodoende.

,,Dus als je mij nou even dat bakje geeft,'' vervolgde Vera stoer, ,,dan gaan we een omelet maken.''

Max pakte het plastic schaaltje dat op het aanrecht naast het fornuis stond. Hij zette het voor Vera neer. Het wiebelde wel wat op het fornuis. Misschien moesten ze op de grond gaan zitten. Max klom alvast van de stoel af.

,,Ik moet de mixer hebben Max,'' zei Vera nu. Niet alleen het schaaltje wiebelde op het fornuis, ook Vera zelf wiebelde op de stoel, of beter gezegd: de stoel wiebelde en Vera wiebelde mee. Ze had ook nog een ei in haar hand.

Max trok ene keukenkastje open. Hij had geluk. De mixer stond vooraan. Het was een groot, wit apparaat waar twee slagroomkloppers uit staken. Voorzichtig trok Max de mixer uit het kastje. Er zat ook nog een lang stroomdraad aan. Hij begon wat bang te worden. Max hield niet van stroom. ,,En nu?'' vroeg hij aan Vera.

,,Stop hem in de muur en dan mixen we de eieren,'' zei Vera stoer.

Het klonk veel té stoer, vond Max. Hij aarzelde. ,,Kom nou eerst van die stoel af,'' zei hij toen tegen Vera. Hij probeerde heel vriendelijk te klinken.

Vera liet een ei uit haar handen vallen. ,,Zie je nou wat je doet!'' gilde ze naar Max.

Max had helemaal niks gedaan. Hij stond alleen maar met een grote mixer in zijn hand. Hij wilde wat terugroepen, maar toen zag hij het schaaltje dat op het fornuis had staan wiebelen ook nog naar beneden vallen. Nog even, en Vera zou ook vallen.

In plaats daarvan rolde een tweede ei op de grond. Deze kwam van het aanrecht naast het fornuis.

,,Max help!'' riep Vera.

Max liet de grote mixer los. ,,Auw!'' schreeuwde hij meteen. De mixer viel op zijn voet. Hij hinkte naar Vera toe. Hij zag haar wiebelen op de stoel bij het fornuis. Ze kon nu ieder moment vallen. Hij moest haar redden. En anders het derde ei wel dat nog steeds heel was, maar dat kon niet lang meer duren. Toen gleed Max uit in een van de kapotgevallen eieren. Hij kwam met zijn voeten tegen Vera's stoel aan en ook zij viel.

Bovenop Max.

,,Je hebt me gered!'' riep Vera blij. Ze had niets bezeerd.

Op dat moment viel het derde ei van het aanrecht, zo op Vera's hoofd. Het struif droop langs haar neus zo in Max zijn ogen. Het was nog niet zo makkelijk als het leek, eieren bakken.

    • Martin Bril