Duisenberg: mij treft geen blaam.

Mij treft geen blaam, zei president Duisenberg van de Europese Centrale Bank gisteren op een persconferentie in Frankfurt over de zwakke euro. Met andere woorden: als de beleggers hun geld liever in dollars of yens dan in euro's steken, moet men dat niet mij verwijten.

Ik doe mijn werk goed, want de prijzen in de eurozone zijn stabiel, en het is mijn taak dat te bewerkstelligen. Basta.Zelfverzekerd, ontspannen en met gevoel voor humor stond Duisenberg gisteren in Frankfurt de financiële media te woord. Voor het eerst sinds de jongste renteverhoging door de ECB en de verdere verzwakking van de euro die volgde. Duisenberg beklemtoont dat de eurozone (de elf EU-landen die aan de euro meedoen) in goede conditie verkeert: de economie trekt stevig aan, er is een gezond overschot op de betalingsbalans en, het allerbelangrijkste, de inflatie is onder controle.

Dat de financiële markten dat niet belonen met een solide euro, is een teken dat de markt de zaken niet goed beoordeelt, overtrokken reageert. Maar de burger in Europa kan ervan verzekerd zijn dat, ondanks al het gedoe rondom de euro, de waarde van diens spaargeld en pensioen bij de ECB in goede, veilige handen is zolang ik er zit, voegde hij er veelbetekend aan toe.

Politici die menen dat de euro pas sterk wordt als er een economische regering in Europa komt, hoefden op zijn bijval in elk geval niet te rekenen. Zoals het nu in de eurozone is geregeld, met de continue dialoog tussen de ministers van Financiën en de ECB, is het goed geregeld. Hadden de elf ministers afgelopen maandag na hun beraad in Brussel niet met één stem gesproken? Nou dan.

Ja, hij had die politici natuurlijk gehoord, politici zowel van Franse als van Duitse zijde. Hun uitspraken waren ,,niet onwelkom en niet welkom,' zei hij, ,,maar ik adviseer u alleen te luisteren naar mij'.

Dat hij op 5 mei met een opmerkelijk verklaring naar buiten kwam waarin hij probeerde de bezorgdheid van de burgers weg te nemen, zorgen die hij begreep, ,,aangezien een aanhoudend lage eurokoers uiteindelijk kan leiden tot hogere prijzen in de winkels', zoals hij toen schreef, was op geen enkele manier door politici ingegeven. ,,Volstrekt niet.'

Hij had er ook beslist niet de bedoeling mee gehad in het debat over de verzwakte eurokoers te treden. Hij wilde alleen maar de burgers van Europa het gevoel geven dat ze zich over deze koersontwikkeling geen zorgen hoefden te maken, dat hij in staat is de prijzen stabiel te houden, voor nu, voor later, voor hun kinderen, en dat dat het belangrijkste is wat hij wilde.

Na Duisenbergs persconferente gisteren daalde de euro opnieuw, nadat de munt een paar dagen iets op de dollar was ingelopen.

Europa moet hervormen, het is overgereguleerd, daarin schuilt het kwaad dat de euro zwak maakt, roepen sommigen, zie de 200 miljard euro die vorig jaar aan directe investeringen en beleggingen in aandelenfondsen netto naar de Verenigde Staten vloeide (alsof Europese overnames in Amerika vanuit een positie van zwakte gebeuren en alsof het geld lenen in Europa en vervolgens in consumptie omzetten door Amerikanen op sterkte duidt).

Ook Duisenberg meent dat structurele hervormingen nodig zijn, omdat, als ze niet of te langzaam gebeuren, dat zijn weerslag heeft op de buitenwereld zoals die tegen Europa aankijkt, wat zich dan weer weerspiegelt in de wisselkoers, legde hij uit.

De ECB-president: ,,Bijna dag na dag, persconferentie na persconferentie, roep ik de mensen, de sociale partners, de regeringen in de eurozone dringend op door te gaan met de uitvoering van verdere structurele hervormingen op de arbeids- en de productenmarkt. Het is een proces dat plaatsheeft; ik ontken dat niet, maar het moet persistent gebeuren, het moet vastbesloten en hopelijk sneller gebeuren dan nu het geval is.'

Maar hoe zit dat dan met die andere economische grootmacht, Japan, waar de structurele hervormingen niet persistent, niet vastbesloten, niet snel gebeuren, en waarvan de munt niet verzwakt, maar tegenover de euro zelfs harder dan de dollar is gestegen? Duisenberg: ,,Veel dingen in Japan zijn voor ons moeilijk te begrijpen en nog moeilijker uit te leggen, zo is het ook met de wisselkoers van de yen.' Maakt hij er zich nu met een jantje van leiden van af of klinkt hier kritiek door op het Japanse beleid? Hij wil er niet verder op ingaan dan met het advies: ,,Vraagt u het mijn collega in Tokio.'

    • Paul Friese