Veelbelovende debuutfilm van García Marquez jr

Gisteravond ging het 53ste Filmfestival van Cannes van start, met minder juwelen dan voorheen. Wel waren er zorgelijke geluiden over film op internet.

Op de Boulevard de la Croisette in Cannes lopen wandelende internetzenders: jongens in bermuda's met een fors geschapen laptop voor de buik. Boven het scherm prijkt een webcam, die al dan niet toevallige gebeurtenissen direct doorgeeft aan het worldwide web. Voorafgaand aan de opening organiseerde het 53ste Festival International du Film ook een studieconferentie getiteld Le cinéma à venir. Onder voorzitterschap van actrice Isabelle Huppert sprak men over de digitale toekomst. In tegenstelling tot alle filmfestivals die de democratisering en grotere audiovisuele distributiemogelijkheden enthousiast omarmen, klonk in Cannes vooral zorg over de toekomst van de cinema. Wat betekent het als mensen niet meer de deur uit hoeven om collectief van film te genieten? En is het wel vooruitgang als iedereen die dat wil films kan maken en via het internet verspreiden?

Het grootste filmfestival ter wereld heeft veel te danken aan de invloed van de media. Maar het beleid dat gevoerd wordt om sturing te geven aan al die aandacht is bewonderenswaardig genuanceerd. Vorig jaar klonk kritiek over het grote aantal voetballers en fotomodellen dat de premières bijwoonden. Dit jaar is Virginie Ledoyen (The Beach), een van de door cosmeticareus en hoofdsponsor L'Oréal geadopteerde filmsterren, gastvrouw van de openings- en slotavond. Maar topjuweliers kregen dit jaar minder speelruimte: lijfwachten zijn niet meer toegestaan bij officiële evenementen; meteen flonkerden er gisteren op de openingsavond ook minder juwelen.

De openingsfilm Vatel van Roland Joffé is goed gekozen, omdat het een verslag is van een vergelijkbaar festijn uit 1671: een door intendant en kok François Vatel (Gérard Depardieu) rijkelijk van copieuze schotels, vuurwerk en ander entertainment voorzien bezoek van koning Lodewijk XIV aan slot Chantilly. De film zelf maakt die allure en het enorme budget niet helemaal waar, maar met vilein plezier plaatste selecteur Gilles Jacob een boze korte film van Jean-Luc Godard in het voorprogramma: een erudiete, filmhistorisch doordachte en politiek geladen terugblik op de afgelopen eeuw, getiteld De l'origine du XXIe siècle.

Van geen van beide films zou veel overblijven op het internet, en dat geldt nog meer voor de visueel zeer interessante openingsfilm van de sectie Un certain regard. Things You Can Tell Just By Looking at Her, een door Rodrigo García geschreven en geregisseerde debuutfilm, portretteert in vijf in elkaar overlopende vignetten, met diepte en sensitiviteit, onafhankelijke vrouwen in de San Fernando Valley bij Los Angeles.

Magnolia ontmoet Krzysztof Kieslowski in deze veelbelovende film van de zoon van schrijver Gabriel García Marquez, die eerder het camerawerk deed voor Mexicaanse en onafhankelijke Amerikaanse films.

De eerste film in competitie is ook al niet slecht: Bread and Roses van de oud-linkse Engelsman Ken Loach is een intelligente, vaardig gemaakte vakbondsfilm zoals je ze weinig meer ziet, vol meeslepende verontwaardiging over de behandeling van illegaal in Los Angeles verblijvende schoonmakers van de advocaten van de sterren.

    • Hans Beerekamp