Studeren

Op het zonnige terras van restaurant Paardenburg in Ouderkerk aan de Amstel zit een jeugdige, zeer blonde blondine met een vriendin. De vriendin gaat naar binnen, de blondine pakt haar gsm, toetst een nummer in en steekt van wal.

,,Ik heb er helemaal geen zin meer in. Ik studeer nu al een jaar en die hele studie kan me eigenlijk geen fuk schelen. Hééft me ook nooit iets kunnen schelen. Ik zit daar maar te luisteren en ondertussen ben ik met mijn gedachten heel ergens anders. Ik val boven mijn studieboeken in slaap. Waarom doe ik dit? Wat heeft zo'n leven nog voor zin?''

Ze valt even stil. Haar gesprekspartner moet nu sussende woorden spreken dat verwacht men op zulke momenten van je. Een welgemeend advies (`Ga toch nog even door kind, dit soort inzinkingen hebben we allemaal') wordt op prijs gesteld, zij het zelden opgevolgd.

De blondine gooit zich in een hogere versnelling. ,,Waarom zou ik? Als ik het nou niet meer leuk vind? Elke morgen opstaan met het idee dat ik alleen maar vervelende dingen moet doen? Ik doe het voor mijn ouders, dat weet je toch? Mijn relatie met hun is al niet zo best, vandaar. Ik zou veel liever gaan werken. Een aardige baan, dat lijkt me interessanter dan zo'n stomme studie.''

Wij herkennen dit, nietwaar? Van onszelf misschien, of van een van onze kinderen of van die zoon van vrienden die zo verdacht snel van onderwerp verandert als je naar zijn studie vraagt. Het is mei, dit is de periode waarin veel studenten op zoek gaan naar hun verloren tijd. Was het wel zinvol? Moeten ze nog een poos doorploeteren, of zullen ze maar meteen afhaken?

Die blondine kan er beter mee ophouden, dunkt mij. Ze was al te ver heen. Haar vertwijfeling naderde de zelfhaat, en daar moet een mens mee oppassen.

In The Times las ik een groot verhaal onder de alarmerende kop: Are we pushing our students to death? Het afgelopen jaar hebben drie (misschien vier) studenten aan de universiteit van Edinburgh, een van de topuniversiteiten van Groot-Brittannië, zelfmoord gepleeegd. Het heeft volgens de krant te maken met `de toenemende, grote druk die we kinderen opleggen om academisch succes te behalen; een druk die al op school begint als ze vijf jaar zijn'.

Een onderwijsdeskundige zegt in The Times: ,,Carrièrekansen zijn veel meer dan vroeger verbonden met studieresultaten. Kinderen worden daarom meer geëxamineerd dan ooit tevoren.'' De studenten komen uit een te beschermend milieu, zegt een studiebegeleider, ze zijn niet gewend voor zichzelf te zorgen. Volgens een onderzoek zou 25 procent van de studenten last hebben van psychische problemen.

Misschien zouden ouders indringender aan hun kinderen moeten vragen: ,,Wat wil je gaan studeren en waarom?'' Bij een onbevredigend antwoord zou het advies kunnen luiden: ,,Neem een leuke baan. Er zijn zoveel manieren om rijk en gelukkig te worden. Misschien is er wel een plek vrij bij een aannemer die voor NS werkt.''

    • Frits Abrahams