Ongeschreven wetten

Het kan aan het tijdstip gelegen hebben maar van het interview met de schrijfster Doeschka Meijsing dat enige tijd geleden op tv werd uitgezonden, is vooral één uitspraak bijgebleven. Wat haar betreft, zo zei zij, dient de nieuwe burgemeester van Amsterdam een vrouw te zijn èn joods. De opvolging van Schelto Patijn is nog niet aan de orde maar dat verhinderd sommigen niet hun wens nu reeds kenbaar te maken. Daarbij valt het op dat wordt benadrukt dat de man of vrouw bij voorkeur joods moet zijn. Martin van Amerongen noemt in De Groene Amsterdammer Wim Polak, Ed van Thijn en Ivo Samkalden `allervoortreffelijkste mannen zonder een spoor van bestuurlijke kapsones'. Hij heeft ze alledrie meegemaakt. Des te vreemder dat terzake van Ed van Thijn bijvoorbeeld niet het debacle van de Olympische Spelen wordt genoemd. En wat hij nou precies voor Amsterdam heeft betekend, is ook menig liefhebber van een broodje pekelvlees in de Scheldestraat niet echt duidelijk. ,,Het is geen toeval dat gedurende een periode van zo'n twintig jaar Amsterdam door joodse burgemeesters is bestuurd. De moord op de joden is altijd de open wonde van het naooorlogse Amsterdam geweest en het joodse leven in 's lands hoofdstad is allang gereduceerd tot een broodje pekelvlees in de Scheldestraat. Maar de burgemeester hoort een jood te zijn, luidt de ongeschreven wet'', aldus Van Amerongen. Het is wellicht tijd die ongeschreven wet eens te negeren in een stad waar anno 2000 driekwart van de bevolking de Tweede Wereldoorlog niet aan den lijve heeft ondervonden.

Nog zo'n ongeschreven wet waarbij de nodige kanttekeningen kunnen worden geplaatst is dat meevallers subiet moeten worden uitgegeven. Volgens HP/De Tijd vindt een partij als de PvdA een begrotingsoverschot nergens voor nodig: `wat over is, kan wel worden opgemaakt'. En dus presenteert de PvdA een hele waslijst met verlangens vanuit de aloude gedachte dat `overheidsgeld alle problemen kan oplossen'. Terecht schrijft HP/De Tijd: ,,Maar nóg meer miljarden extra om wachtlijsten weg te werken, helpen niet als er geen personeel kan worden gevonden. Dat kun je wel lokken met hogere salarissen, maar dan blijft er weer te weinig geld over voor de andere goede doelen.'' Volgens het blad worden door de miljardenmeevallers keuzes ontlopen en worden `conflicten afgekocht'. En kunnen bewindslieden wier beleid al jaren onder vuur ligt, rustig blijven zitten. Voor hen geldt: geld maakt wel degelijk gelukkig.

Niks ongeschreven wet, maar deugdelijke, specifieke wetgeving is nodig om stalkers in de kraag te kunnen grijpen, zegt de hoogleraar forensische psychiatrie Paul Mullen in HP/ De Tijd. Diens boek Stalkers and Their Victims, dat binnenkort verschijnt, moet volgens het blad worden beschouwd als een standaardwerk. In het boek wordt de vloer aangeveegd met clichés over stalking. ,,Hij of zij is in verreweg de meeste gevallen niet de constante achtervolger van beroemdheden, maar (...) iemand die een ander op tal van manieren achterna zit.'' Mullen schrijft dat het probleem veel groter is dan wordt aangenomen en hij vindt het een drogreden dat je de zaak niet strafrechtelijk kunt aanpakken omdat het bewijs zo moeilijk te leveren is. ,,Natuurlijk kun je stalking bewijzen: anderen zien het, telefoontjes kunnen worden nagetrokken.''

Het moet voor de gemiddelde weggebruiker een nachtmerrie zijn: een kantelende caravan. De ANWB doet er alles aan dat te voorkomen, schrijft Elsevier. De belangenorganisatie is een campagne begonnen die vakantiegangers ervan moet weerhouden hun caravan uit te rusten met de meest luxueuze toestanden alvorens zij zich in den vreemde begeven. Veel huishoudens mogen dan op internet zijn aangesloten, het lijkt nog steeds een ongeschreven wet dat je zoveel mogelijk spullen moet meenemen, wil de vakantie slagen. ,,Het wachten is op een handleiding waarin staat hoe je zonder overkill aan spullen tóch een plezierige vakantie kunt beleven'', aldus het blad.

Daarvoor is echter geen handboek nodig maar een dosis gezond verstand.

    • Anna Visser