CORRESPONDENTEN IN NEDERLAND

Amar Jyoti kwam in 1980 voor het eerst naar Nederland, omdat tulpen haar al sinds haar jeugd fascineerden. In 1982 kwam ze terug, dit keer om te blijven. Ze had haar baan als redactrice bij een jeugdtijdschrift opgezegd en besloot over Nederland te gaan schrijven. ,,Ik hou van reizen en mensen ontmoeten. Maar in die tijd was het in India heel ongewoon om zomaar in je eentje te vertrekken. Ik wilde onafhankelijkheid en Nederland was een goed land om naartoe te gaan. Mensen voelen zich hier vrij, dat zie je aan de manier waarop ze zich kleden.''

Amar Jyoti is geen traditionele correspondent. Ze schrijft geen lange analyses over politieke aangelegenheden, maar meet vooral de verschillen tussen Nederland en India uit. Een tijdlang deed ze dat in de Punjabi Tribune, een krant die in drie talen gepubliceerd wordt in de Noord-Indiase deelstaat Punjab, waar ze vandaan komt. In haar column, getiteld `Beyond the margin', schreef ze over de voor India totaal verschillende maatschappij en cultuur van Nederland. ,,Ik schreef bijvoorbeeld over `samenwonen'. In India is het heel gewoon als twee jongens of twee meisjes bij elkaar gaan wonen, maar een meisje en een jongen samen is uit den boze. In de grote Indiase steden wordt het tegenwoordig oogluikend toegestaan.'' Ze schreef ook over het volgens haar sterke `nationale bewustzijn' van de Nederlanders, over de grote tolerantie en over de vele boeken die Nederlanders lezen. En ze schreef over de opvallende overeenkomsten tussen het Punjabi en het Nederlands – oog bijvoorbeeld is in Punjabi `Agh', en tand is `dandh'. Ze interviewde Bart de Graaff en schrijver Hans Plomp, ze schreef over Jan Steen en Vincent van Gogh. ,,Van Gogh is erg populair in India, bijna legendarisch. Mensen vinden hem geweldig.'' Ze werkt nu aan een verhaal over euthanasie in Nederland, waar ze sterk afwijzend tegenover staat. ,,Zeker waar het gaat om kinderen of mensen die in coma liggen, mensen die dus niet over hun eigen wil kunnen beschikken.'' Inmiddels heeft ze vijf boeken op haar naam staan en een dichtbundel. En ze reist, zoveel ze kan.

(Foto NRC Handelsblad, Maurice Boyer)