Jansen

Het laatste kleedje van de vrijmarkt wordt beheerd door een jongen van een jaar of elf, geassisteerd door twee jongere zusjes. Hun nering is al danig geslonken, maar tussen een paar kleinigheden zit nog wel een grote pop.

De zusjes bespeuren feilloos mijn interesse. ,,Hij is van hem, mevrouw.'' Ze wijzen op hun broer. ,,Het was zijn eerste pop en hij heet Jansen.''

Jansen heeft een lappen lijf, een plastic hoofd en bruine ogen met wapperwimpers. Iemand heeft hem in een degelijk kostuum gestoken en op zijn knalgele haar prijkt een fluwelen baret. Vanochtend moest hij nog ƒ25 doen, wordt mij verzekerd, maar nu mag hij weg voor ƒ1,50. Ik stort het bedrag in een kistje en vlij Jansen bovenop mijn andere aankopen.

Twee straten verder staat opeens hijgend de elfjarige jongen achter me. Hij buigt zich over mijn tas, aait de pop over een wang en fluistert heel zacht: ,,Dag Jansen.''

    • Simone Kramer