E-nep

Tot voor kort heb ik mijn verlangen om digitaal te winkelen altijd weten te onderdrukken. Het risico dat een cyberpiraat mijn creditcardnummer uit de virtuele ruimte zou kunnen plukken, woog zwaarder dan mijn zucht naar elektronisch avontuur.

Tot ik twee maanden geleden een brief ontving van mijn bank, ABN Amro. Eindelijk veilig betalen op Internet, zo luidde de boodschap. `I-Pay met SET versleutelt uw betalingsopdracht en verzendt deze veilig over het Internet naar de leverancier. Zo kunt u in Nederland en de rest van de wereld onbezorgd op Internet winkelen én betalen.' Mijn bank begreep me, zo veel was duidelijk. Het elektronische aanvraagformulier bleek niet te werken, dus ik verstuurde dat per papieren post.

Na een week ontving ik het installatiepakket. Het installeren leverde geen problemen op, tot ik via de website van I-Pay mijn `betaalmiddel' moest `activeren'. Het wachtwoord werd niet geaccepteerd en bij een tweede poging liep het programma vast. Een e-mailtje dan maar. Na twee dagen nog steeds geen reactie.

,,Ja, ik had vrij van de week'', zei de jongeman die de telefoon opnam. Of dan niemand anders naar de e-mail keek, wilde ik weten. ,,Nee, ik ben de enige die hier iets vanaf weet.''

Het zou nog anderhalve week duren voor ik een wachtwoord kreeg. Maar toen kon ik tijdbesparend én veilig gaan winkelen. Amazon.com, daar had ik veel goeds over gehoord. Helaas zag ik bij de betaalmiddelen geen I-Pay staan. Een e-mailtje naar de klantenservice. Binnen een half uur kreeg ik een reactie: deze creditcard kennen wij helaas niet. Waar zou I-Pay dan wel goed voor zijn?

De site van I-Pay leverde het antwoord. `Internetwinkels' stond er boven de pagina. Langzaam drong het tot mij door dat ik genept was. I-Pay is helemaal geen elektronische portemonnee, het is een portal die toegang geeft tot een beperkt aantal internetwinkels, en dan nog tamelijk obscure.

Uit pure frustratie heb ik nog diezelfde middag met mijn creditcard onveilig cd's besteld bij Amazon.com. Binnen een week had ik mijn eerste cd per post thuis. En ik ben niet virtueel beroofd.

    • Manja Ressler