Bescheiden optreden Thompson

`Wij zijn geen rijke popsterren met reservegitaren', zei Richard Thompson toen hij zelf een gebroken snaar moest vervangen. Hij bedoelde het als grap, maar er school iets wrangs in omdat deze pionier van de Engelse folkrock nooit het solosucces heeft mogen proeven dat voor een mindere god als Phil Collins wèl was weggelegd. Thompson (51) is al dertig jaar productief als songschrijver en artiesten als Bonnie Raitt en R.E.M. namen zijn nummers op het repertoire. In de luwte van het succes van anderen kon hij zich artistiek blijven ontwikkelen, iets waarmee hij op zijn laatste cd Mock Tudor de draak steekt in het lied Hope you like the new me.

Hoewel hij weigert zich te wentelen in nostalgie, trekt Thompson een publiek dat hem nog altijd voornamelijk ziet als de gitarist van Fairport Convention, de folk-rockgroep die hij in 1971 verliet. De akoestische liedjespop is sindsdien aangevuld met een flinke dosis jazz en improvisatie. Op Mock Tudor slaat Thompson een wat minder sarcastische toon aan dan gewoonlijk, met onder meer liedjes over zijn jeugd. Als er al enige nostalgie in het optreden doorsijpelde, dan lag het niet aan de repertoirekeus. De nadruk lag op recente nummers die uiterst precies en intens werden gespeeld. Met zijn enigszins vlakke neuzelstem is Thompson geen groot zanger. Toch deed hij iedereen met teksten als `I feel so good I'm gonna break somebody's heart tonight' telkens weer de oren spitsen. Hij is een virtuoos folkgitarist, die de ernst van het optreden relativeerde met kwinkslagen, bijvoorbeeld over Shakespeare (`zijn teksten konden wel wat korter'). Zo leidde hij de aandacht af van het feit dat hier een levende legende stond, die eigenlijk allang een roadie zou moeten hebben om nieuwe snaren op te zetten, maar die het kennelijk wel prima vindt om zijn liedjes gemoedelijk voor vrienden en bekenden in het clubcircuit te vertolken.

Concert: Richard Thompson. Gehoord: 9/5 Tivoli, Utrecht. Herhaling: 10/5 Paradiso, Amsterdam.