Column

Supporter

Afgelopen week zat ik in Sevilla en vloog terug met de ontslagen Guus Hiddink. Moderne trainer. Alleen handbagage. Tussen Schiphol en mijn huis viel ik meteen in een interview met Foppe, de Guy Roux van Heerenveen. Foppe was niet alleen blij, maar relativeerde het succes in dezelfde adem. Wat een leuke man. Er is niemand in het land die hem zijn huidige succes niet gunt. Integendeel! Foppe zegt wat iedereen voelt. Op wie hij hoopte in de eerste ronde? Op Manchester of Barcelona! Dat is tekst. Volgens Foppe werd dat een mooi potje voetbal! Een andere trainer zou hebben gezegd dat nummer twee van IJsland hem wel wat leek. Foppe niet. Foppe hoopt op Van Gaal of Ferguson. Foppe wil namelijk mooi voetbal zien. Voetbal, voetbal en nog eens voetbal.

Vannacht droomde ik van een spoedvergadering van het Ajax-bestuur. Co werd alsnog afbesteld en Foppe kwam. Foppe had één eis: voetballen! Niet zaalvoetballen. Dus die rare Arena weg en een nieuw stadion met mals gras. Een mat, die eens in de veertig jaar vervangen wordt. Verder kwamen er uitsluitend spelers die wilden winnen! Meteen vanaf de aftrap. Eén gedachte: Naar voren!

En alle bijzaken werden geschrapt. Ajax werd weer een voetbalclub. Dus terugkopen die aandelen, alle samenwerkingsverbanden met Telstar, Beerschot, Volendam, Capetown, Willem II en Feyenoord opgezegd, Miss Ajax in de vut, John de Mol terug naar zijn Hilversumse neppretfabriek en Bobby Haarms terug. Als Ajax op dit moment namelijk iets nodig heeft, dan is het een hersteltrainer.

Volgens mijn vrouw sliep ik onrustig. Wel steeds met een glimlach. Een grijns zelfs. Een opgewonden grijns. Op het randje van kreunen! Hoe ze heette?

Ze? Hij!!!

Of ik nicht werd?

Integendeel!