Nog een leeuw uit Toscane

In de week van het overlijden van zijn legendarische provinciegenoot Gino Bartali liet Mario Cipollini weer eens van zich horen. Re Leone, de leeuwenkoning uit Toscane, won in de Ronde van Romandië zowel afgelopen woensdag als gisteren een massasprint. Dat deed de machtige en prachtige Cipollini weer op vorstelijke wijze. Want wanneer de koning aller sprinters wint, doet hij dat op een manier die geen tegenspraak duldt. Daarom wordt hij ook Super Mario genoemd.

Hij is mooi en hij is prachtig. Met zijn lange, blonde manen, zijn brede kaaklijn, zijn stralende ogen en zijn forse gestalte is Cipollini de populairste wielrenner onder de vrouwen. Hij is een (al) 32-jarige man die van het snelle leven houdt. Een Ferrari is na zijn vrouw zijn mooiste troeteldier. Op de fiets dendert hij wanneer de finish in zicht komt eerzuchtig voor het peloton uit. Soms moet hij zijn meerdere erkennen in de Duitser Zabel, soms gunt hij de Nederlander Blijlevens een sprintzege. Omdat hijzelf al genoeg heeft gewonnen. Op grond van zijn palmares van de laatste tien jaar is er maar één wielrenner die recht heeft op het predikaat koningssprinter.

In de Giro d'Italia won hij al 29 etappes. Niet zoveel als Binda (41) en Girardengo (30), maar meer dan Merckx (25) en Coppi (22). In de Tour de France won hij ook al twaalf etappes. Het zijn imposante aantallen, die natuurlijk in het niet vallen bij de talrijke overwinningen van de grootste aller Toscanen, Gino Bartali. Cipollini is de eerste om dat toe te geven. Wanneer `mooie Mario' weer eens een rit in de Giro won, verwees hij altijd naar Bartali. Dat was ook niet zo moeilijk, omdat Il Vecchio zich steevast als prominente gast van de Giro-directie, een krant of een sponsor zwaaiend en lachend naar het erepodium spoedde om zich net als vroeger in de warmte van het vloedlicht te koesteren.

Cipollini en Bartali hebben niet alleen gemeen dat ze geboren Toscanen zijn. Beiden zijn (of in het geval Bartali: waren) ongelooflijk ijdel en worden (werden) in de nabijheid van vrouwen gezien. Zelfs toen Bartali zich nog op hoge leeftijd tussen de wielrenners van de jongste generatie mengde, genoot hij meer vrouwelijke belangstelling dan de jongeren. Vrouwen van in de zeventig en tachtig wel te verstaan, die de charmes van de oude leeuw nog altijd waardeerden. Bartali was een mythologische persoonlijkheid geworden.

Cipollini wordt dat waarschijnlijk niet. Hij zal over tien jaar in de vergetelheid zijn geraakt. De vrouwen die zich nu aan zijn borst vleien, kennen hem dan nauwelijks meer. Mario denkt dan terug aan die prachtige periode in zijn leven. Toen meisjes nog in zijn nabijheid hun borsten ontblootten om met hem op de foto te kunnen. Toen vrouwen nog aan zijn blonde krullen trokken en zijn eigen mooie vrouw nog blikken van jaloezie op de erotische taferelen wierp. Toen was hij nog een prooi van hitsige fabrikanten die zijn naam en gezicht als uithangbord voor hun producten wilden gebruiken. Re Leone op een racefiets, met een fles badzout, een baal pasta of een flacon shampoo.

Zijn naam en zijn daden zijn groot, maar zullen minder groot worden. Tegen het einde van zijn loopbaan wil hij nog een gooi doen naar een olympische titel achtervolging op de baan. Een gouden medaille zal mooi zijn. Maar mooier was een olympische wegtitel geweest, als winnaar van een massasprint. Misschien dat hij dan nog eens aan het graf van Bartali had kunnen staan en had gezegd: `Gino, jij hebt veel gewonnen, maar ik was olympisch kampioen.' Misschien dat Ginettaccio hem had toegefluisterd: `Mario, sei il più grande!', jij bent de grootste.

    • Guus van Holland