Huldiging

De huldiging bij Ajax van Bobby Haarms duurde drie kwartier, wat lang is voor een reserve-trainer, ook als hij vijfentwintig jaar in dienst is geweest. Het was alsof Churchill nóg een keer begraven werd. Iedereen huilde.

Bobby moest na afloop van Ajax-MVV de slechtste wedstrijd uit de geschiedenis van het profvoetbal in Nederland op een ereschavot plaatsnemen, waar hij door veel mannen toegesproken en gekust werd. (Dit terzijde: de mannenkus, liefst in de vorm van een drieklapper, is nu ook onder hetero's een volledig geaccepteerd verschijnsel. De eenvoudige handdruk, hoe warm en welgemeend ook, heeft volledig afgedaan.) Er waren cadeaus (een auto, een cheque van tienduizend gulden) en het lichaam van Bobby werd op een Romeinse triomfkar gehesen voor een Ben Hur-achtige ereronde met de muzikale omlijsting van Sinatra's I did it my way. Aangekomen bij de F-side stapte Bobby uit en boog eerbiedig voor het publiek dat een half uurtje eerder nog naar de spelers had gezongen: ,,O, wat is het kut, zo kut is het in jaren niet geweest.''

Daarna was er nog een vuurwerk waarvan je trommelvliezen begonnen rond te zingen. Doodmoe, maar voldaan kwam ik thuis. Voetballen kunnen ze niet meer bij Ajax, maar het huldigen het was niet de eerste keer dit seizoen gaat beter dan ooit tevoren.

Wie huldigt, liefkoost zijn eigen verleden. Ajax zwelgt in dat verleden. Hoe vaak heb ik dit seizoen op de grote videoschermen in de Arena niet de beelden van de voorbije glorie gezien? Dribbels van Cruijff, schaarbewegingen van Keizer, gouden voorzetten van Swart, kogels van Van Basten. Prachtig allemaal, maar je kunt het de jongens-van-nu niet aandoen ze worden gek van al die impliciete vergelijkingen.

Het nieuwe Ajax is dan ook volledig van streek. Niemand bezit nog enig zelfvertrouwen. De spelers zouden de bal liever helemaal niet meer aanraken. Daarom zijn terugspeelballen op doelman Grim zo gevaarlijk geworden hij behandelt ze als handgranaten die elk moment kunnen ontploffen. Het stadion siddert dan van ontzetting. Ook verdedigers halen de merkwaardigste capriolen uit om aanraking met de bal te vermijden de luchtsprong van Verlaat tegen Vitesse is inmiddels een sporthistorisch feit en spits Arveladze smeekt zijn medespelers hem over te slaan, wat helaas niet altijd lukt.

Tegen deze achtergrond bezien was het wat voorbarig van Ajax-directeur Frank Kales om de seizoenkaarthouders alvast te verzoeken hun kaart te verlengen voor de nieuwe competitie. Mijn kaart wordt zelfs vijftien gulden duurder. Typisch Ajax zelfs als men allang niet meer overmoedig is, doet men nog alsof.

Doe ik het? Ik zal wel moeten. Heb ik niet beweerd dat de komst van Co Adriaanse de redding van Ajax zal betekenen? En heb ik niet voorspeld dat Cruijff een oorlog tegen hem zal beginnen? Het laatste is al uitgekomen, het eerste kan alleen gebeuren als de seizoenkaarthouders als één man achter Adriaanse gaan staan. Wie nu betaalt, mag Co over vijf jaar gratis huldigen.

    • Frits Abrahams