Verkleed als 40+ kaas

Wanneer is een kind te dik? Vorige week kwam in de rubriek Ouder & Kind de twaalfjarige Tomas Kolsteeg aan het woord. Hij is 1 meter 60 lang en weegt 63 kilo. Te zwaar, vond de diëtiste, `stevig', vond Tomas' moeder, `dik', vond hijzelf.

Wat is de norm, vragen bijna alle respondenten zich af. `Op 6-jarige leeftijd had ik van de schoolarts te horen gekregen dat ik een `vies dik kind' was. Uit de foto's uit die tijd is niets verontrustends op te maken', schrijft een 46-jarige vrouw die anoniem wil blijven. `Toen ik negen was, riep iedereen dat ik te dik was. Ik begreep dat daar iets aan moest worden gedaan.'

Het valt Maria Bervoets uit Amsterdam op dat kinderen tegenwoordig wel erg snel te dik worden gevonden. `In mijn jeugd was Dik Trom de grote held. Die had geen enkel complex over zijn dikte of eetlust. Mijn zusje was lekker bol met een blonde bos krullen. Dat was het ideaal. Ikzelf werd een mager scharminkel gevonden. Nu wordt een kind dat ook maar een klein beetje mollig is, op school gepest.' Haar dochter lijdt aan anorexia. `We zijn gewend geraakt aan te dun. Voor anorexiapatiënten is al die publiciteit rondom te-dik-worden een kwelling. Wanneer komt er eens aandacht voor het te-dun-zijn?'

Volgens Sarah Schippers uit Hilversum houdt de maatschappij in steeds grotere mate rekening met dikke mensen. `De kledingindustrie gaat zich erop instellen. We kijken steeds minder vaak om naar iemand die vijftig kilo te zwaar is.'

De onlangs verschenen Vierde Groeistudie, uitgevoerd door TNO Preventie en Gezondheid en het Leids Universitair Medisch Centrum, wijst uit dat 13,4 procent van de Nederlandse jongvolwassenen lijdt aan overgewicht. Dat is een toename ten opzichte van tien jaar geleden. Het gewicht van de tien procent dikste kinderen in 1980 werd in 1997 door anderhalf tot tweemaal zoveel kinderen bereikt.

Tweede vraag die de ingezonden brievenschrijvers bezighoudt: is de dikte van Tomas zijn probleem of dat van zijn moeder? Tomas' moeder benadrukt dat het gevecht tegen de vetrollen een gezamenlijke strijd is. `We zijn geen tegenstanders maar bondgenoten.' Dat klinkt belangeloos en liefdevol, maar dat is het niet, vinden sommige lezers. De moeder is even geobsedeerd als haar zoon met zijn gewicht bezig. `Ik lees dat de moeder vindt dat Tomas wat te verbergen heeft. Daarom kleedt zij hem extra goed. Van wie is dat probleem dan', vraagt Schippers zich af. `Ouders moeten nagaan waardoor hun kind zo ongeremd eet. Het kan een signaal zijn dat er iets mis is.'

Een andere lezer schrijft: `Tomas' moeder heeft ongetwijfeld het beste met hem voor, maar tussen de regels door bevestigt ze dat hij niet aan haar eisen voldoet. Als ze even niet keek ging hij lekker proppen. Intussen is er weer een leven verwoest, want Tomas denkt nu ook al: als je te dik bent, is het je eigen schuld.'

Een 48-jarige man uit Oegstgeest herkent de obsessie. `Toen ik twaalf was, woog ik zeventig kilo. Mijn moeder nam me als kind mee naar allerlei specialisten die me mager probeerden te krijgen. Dat lukte even, maar ik voelde me een medicijnjunkie.'

En dan zijn er de oplossingen. Veel respondenten pleiten voor meer wetenschappelijk onderzoek naar de oorzaken van vetzucht. Of zoals een lezer het omschrijft: `naar het complexe en kennelijk fijngevoelige fysieke mechanisme dat de interne balans van de gewichtsbeheersing uitmaakt'.

De man uit Oegstgeest steekt Tomas een hart onder de riem: `Een beetje zelfspot helpt. Ik heb me met carnaval eens verkleed als 40+ kaas en won meteen een prijs. Je kunt voorkomen dat je een hangbuik krijgt als je ouder wordt. Ga overdreven rechtop staan, dan spant je buik samen. Oefen dit elke dag een aantal keren. Nu zie ik tot mijn plezier dat veel mannen om mij heen een hangbuik hebben en ik lekker niet!'

Anneke van der Aa uit Ulvenhout stuurt informatie over een zomerkamp voor dikke kinderen in België waar je `gewoon frieten kunt blijven eten'. Mevrouw Schippers uit Hilversum suggereert een subsidie op fruit, `zodat de supermarkt meer verdient aan een appel dan aan snoep'. Bovendien zou de overheid volgens haar appelbomen moeten planten langs de openbare wegen op het platteland.

Met deze aflevering is de discussie over dikke kinderen in deze rubriek gesloten