Leeuwenkuil

Net als Elvis, duikt hij steeds weer op. En dan brult Giancarlo Parretti weer even, net als de leeuw van MGM, de icoon van de filmstudio die hij begin jaren negentig voor meer dan een miljard gulden kocht kocht met zes cheques van Credit Lyonnais Bank Nederland, de Rotterdamse dochter van de Franse staatsbank.

Parretti was de grootste klant van de Nederlandse vestiging. Hij deed zulke grote zaken, dat de lokale vestiging zijn bevoegdheden overschreed, zo concludeerde de Nederlandsche Bank. De Nederlandse centrale bank eiste een garantie van de moeder in Parijs, eerst alleen voor de leningen aan Parretti, later voor de hele Nederlandse vestiging.

Toen die garantie binnen was kregen de Franse toezichthouders een vriendelijk, maar beslist briefje uit Amsterdam: gezien de afgegeven garanties was de controle van Credit Lyonnais Bank Nederland nu een Franse zaak.

Wat daar in Parijs verder gebeurde? Het blijft schimmig. Wie wist wat? Wie kocht wie om? Crédit Lyonnais en de Rotterdamse dochter bleven expanderen alsof er geen risico's bestonden, totdat het kaartenhuis vanaf 1995 begon in te storten. De rekening kreeg de Franse belastingbetaler.

Met de dezelfde stroperigheid als de Franse controle op de bank toen verloopt nu de zoektocht naar schuldigen. Nu onderzoekt justitie de rol van voormalig topambtenaar Trichet, de gedoodverfde opvolger van president Duisenberg van de Europese Centrale Bank. Had hij die brief van Duisenberg over Credit Lyonnais Nederland maar beter gelezen.

    • Menno Tamminga