Zingen met een knipoog

Z.W.A.N.G.E.R., het is nu een feit.

Ik vergat mijn P.I.L., oh wat heb ik een spijt.

Een B.A.B.Y. wil ik niet, het gaat helemaal mis,

Want ik weet niet, `k heb geen idee, wie de V.A.D.E.R. is.

Aldus het country & westerntrio De Polderpoedels op de wijs van D.I.V.O.R.C.E. van Tammy Wynette, `de first lady van countrymuziek'. De snik ontbreekt niet, de dieptreurige blikken evenmin.

De Polderpoedels repeteren voor de Dag van het Levenslied, een jaarlijks evenement dat in Nijmegen plaatsvindt. In de woonkamer van een van hen in de Nijmeegse volkswijk Waterkwartier worden de liedjes, country-evergreens met zelfgeschreven teksten, nog eens doorgenomen en de dansjes ingestudeerd. ,,Jieeehaaa, Come on!'' klinkt het enthousiast. Ook wordt de hand gelegd aan een laatste nummer op de wijs van Lynn Anderson's Rose Garden. Het moet gaan over de ergernis van epileren, harsen en liposuctie.

Baliemedewerker van een reisbureau, marktonderzoeker en docent maatschappijleer zijn ze in het dagelijks leven, Lilian van der Meer (35), Marie-Christine van Dongen (32) en Inge van Leiden (33). Op de Dag van het Levenslied transformeren ze zich tot ware Dolly Partons met behulp van een blonde pruik, veel te roze lippenstift, witte franjes, cowboyhoeden en –laarzen.

Mary-Lou, Mary-Ann en Mary-Beth, zoals ze zich dan noemen, doen voor de tweede keer in deze bezetting mee aan de Dag van het Levenslied, maar ze hebben al vaker op het podium gestaan om levensliederen te verkondigen. Met vet Nijmeegs accent en namen waarin de locale geografie naar voren kwam, zoals Wanda Waterkwartier en Hannie Hatert. Het trio bedacht op een groot housefeest dat ze met iets originelers wilden komen. Country lag voor de hand. ,,De muziek is in opkomst'', zo zegt Lilian van der Meer ,,en country is het Amerikaanse levenslied bij uitstek.''

Maar de knipoog blijft vet. ,,Dat is ook de bedoeling van het festival'', zegt Inge van Leiden. ,,Mensen die hier in de buurt wonen en echt van André Hazes houden, komen niet naar de Dag van het Levenslied.''

Het festival trekt vooral studenten, tweeverdieners en theaterbezoekers in de leeftijdscategorie 25 tot 45. Begon de Dag van het Levenslied in de kleine foyer van Het Steigertheater, inmiddels komen er zo'n vijftien- tot twintigduizend bezoekers op het evenement af, dat sinds negen jaar plaatsheeft in de openlucht in het Valkhof, bij de resten van het paleis van Keizer Karel. Deelnemers verdienen niets, de horeca werkt belangeloos mee.

Organisator Yvonne Starmans is zelf wat verbaasd dat het liedjesfestival al achttien jaar met succes terugkeert. Begon het in de tijd dat de smartlap absoluut not done was, inmiddels is de dag bijna een verlaat carnaval geworden en wordt er in iedere stad wel een soortgelijk festival georganiseerd. Meer aandacht voor het Nederlandstalige lied, noemt Starmans als een reden voor het succes. En de opkomst van camp, waarbij het lelijke mooi gevonden mag worden, mits met een knipoog.

Niet alle deelnemers zijn zich overigens bewust van hun campy uitstraling. De zanger met applaus op tape en de ik-verscheurde-je-foto-act worden afgewisseld door heuse fanfares. Ook de mannen met hammondorgel die je terugvindt op bruiloften zijn aanwezig. Maar dat er veel acts wel opzettelijk parodiëren, dat staat vast. Dat die acts wel zeer van elkaar kunnen verschillen, ook.

Zo lijkt de death metal-formatie Gieppy & The Daisy's in niets op de Polderpoedels. De zes bandleden (gemiddeld 25 jaar oud) gaan gekleed in woeste T-shirts van metalbands als Napalm Death of Queensryche en hebben al even wilde langharige pruiken op. Hun gezichten zijn beschilderd met wit en veel zwart. De band laat zich begeleiden door zes danseressen en achtergrondzangeressen, die zichzelf wat grimmig de `tortureduifjes' noemen.

Gieppy & The Daisy's brengt een verrassende mix van rock, smartlap, rap en metal, met als rode draad het trieste en waargebeurde verhaal van de voormalige tachtigjarige huisbaas van vijf van de bandleden, genaamd Gieppy. Hij mopperde continu op de wereld, dronk veel jenever, zijn vrouw kwam om na een val uit het raam. Bovendien verloor hij zijn vrienden en bleef alleen over nadat zijn hondje Daisy overleed.

Ondanks de treurige geschiedenis is het tijdens de repetities al feest. Het bier vloeit rijkelijk, de meiden dansen, springen en zingen af en toe wat, de zangers kermen, tieren en gaan net zo makkelijk van het ene naar het andere genre. De gitaren ronken. ,,Allemaal headbangen!'' roept de hoogblonde zanger op een gegeven moment. En dat, terwijl niemand van metal blijkt te houden. ,,We wilden vooral de stramienen doorbreken'', zo luidt de verklaring.

Huisbaas Gieppy, inmiddels opgenomen in een verpleegtehuis, zal overigens niet bij de Dag van het Levenslied aanwezig zijn. Zelfs dat hij zo inspirerend is geweest, hebben de bandleden van Gieppy & The Daisy's hem niet verteld.

    • Lukas Keijser