Leve de koningin!

Het is somber weer, maar het hindert niet. Integendeel, het rivierlandschap krijgt een serene schoonheid door de vochtige nevel. In grijsgroene tinten strekt het Maasdal zich voor ons uit. Regelmatig varen vrachtschepen en een enkel plezierjacht voorbij. Aan de overzijde van de Maas ligt Limburg. Vanaf de helling vlak voor ons vertrok eertijds de veerpont. Op de andere oever liggen de weilanden. Daarachter rijzen links aan de horizon de vijf torens van Gennep op, rechts twee flats en terzijde ligt de brug die vijfenveertig jaar geleden de veerpont overbodig maakte.

Een zachtgekookt eitje, versgeperst sinaasappelsap en gulle sneden notenbrood zijn net op tafel in de serre gezet. Precies een jaar geleden zaten we twintig kilometer stroomopwaarts bij Hostellerie De Hamert aan het ontbijt. Zoals elk jaar zijn we de viering van de verjaardag van de koningin in Amsterdam ontvlucht. Niet wegens onze `gedachten over de monarchie', maar omdat we ons bij een feestje wat anders voorstellen dan de frituur-, bier- en pislucht die de festiviteiten in de binnenstad met zich meebrengen.

Eens te meer bewees Beatrix haar wijsheid toen ze twintig jaar geleden besloot 30 april als Koninginnedag te handhaven. Dat valt mooi aan het begin van het aspergeseizoen. Als alternatieve viering zoeken we elk jaar een passende locatie in het terroir van de asperges om ze voor het eerst te eten. Inmiddels zijn Salland, het Belgische Hageland, West-Brabant en, vorig jaar, Noord-Limburg afgewerkt. In Hostellerie De Hamert was de kamer riant, het aspergemenu fantastisch en de rekening hoog. Nu onderzoeken we of het ook goedkoper kan. En zo zijn we terechtgekomen in 't Veerhuis in het Oost-Brabantse Oeffelt. De prijs van een overnachting met diner voor twee personen, anderhalve fles wijn en wat drankjes is hier ƒ337,50, weten we inmiddels. Dat is ruim minder dan de helft van wat we vorig jaar betaalden. En het is ook genieten, eenvoudig maar goed en vooral sympathiek.

Vanaf de brug ontwaarden we gisteren het witgeschilderde gebouw in de typerende, sobere bouwstijl van de jaren vijftig, het oude veerhuis is in de oorlog verwoest. Een smal weggetje voert naar een onwaarschijnlijke plek voor een drukbezochte uitspanning. Getuige het grote terras onder een genereuze tentconstructie moet 't Veerhuis op mooie dagen toch veel publiek trekken.

Een cliché, maar het is niet anders: de ontvangst was van een Brabantse hartelijkheid. Monter bracht een jonge vrouw met twee vlechtjes ons naar boven. ,,Mocht de zon toch nog doorbreken, als je daar overheen stapt, sta je op het dakterras.'' `Daar overheen stappen' is een eufemisme voor uit het raam klimmen. De bedden zijn groot, de basale kamer is klein en vergt een goed huwelijk. De badmaker is erg klein, voor het gebruik is enige sanitair-logistieke planning vereist. Toch beschikken we in totaal over twee wastafels, een ingenieuze wc met pomp en een douche met zitje.

Bij gebrek aan fiets en overvloed aan nattigheid, verkennen we de omgeving per auto. Bij terugkomst zijn alle tafels witgedekt. De ambiance in het restaurant is eenvoudig. Er staan simpele thonetstoelen en sanseveria's sieren de vensterbanken. Elke poespas ontbreekt, er is geen muziek, wel een fenomenaal uitzicht. De zaak loopt al snel vol met een gemengd publiek, oud en jong, sommigen in spijkerbroek, anderen in hun mooiste jurk. Al gauw is het zeer geanimeerd. Niet in het minst door de voortreffelijke meisjes in de bediening, die een informele en ontspannen sfeer weten te scheppen.

Onwetend hadden we een arrangement geboekt. Dat houdt een viergangen-verrassingsmenu in. We mochten zeggen wat we per se niet willen en waar we erg van houden. ,,Liever geen niertjes'', zeiden we, ,,en we houden hééééél erg van asperges.'' 't Veerhuis heeft geen wijnkaart, maar een wijnkast. Naast de bar is een kleine expostie van flessen wijn. Dat is leuk kiezen, zeker omdat de prijzen schappelijk zijn. Het meisje uit de bediening suggereerde bij de eerste twee gangen een witte wijn en een rode voor bij het hoofdgerecht. Dan zullen er wel asperges bij een van de twee voorgerechten zitten, was ons vermoeden. We namen de Rully van Joseph Drouhin en een halfje Crozes Hermitage.

Eerst verscheen een salade met eendenborst en eendenleverpastei, daarna een met kaas gegratineerde scholfilet op een bedje van zeekraal en roergebakken spinazie. Heerlijk allemaal, maar geen asperges. Die komen vast bij het hoofdgerecht, opperde ik optimistisch. Dat was een mooi bord vol – de porties zijn hier riant – lamsfilet en lamsbout. De jus was verrijkt met aceto balsamico en er zat ook nog wat basilicumolie bij. Eronder lag een heuveltje met groenten, die we snel als komkommer en broccoli determineerden. Geen asperges. Misschien hadden we het toch nog wat nadrukkelijker moeten zeggen, concludeerden we teleurgesteld. Op dat moment verscheen als bijgerecht – dat is een understatement, zeg maar een tweede hoofdgerecht – een royale schaal prachtige asperges. Ze waren perfect gegaard, en iets zoet van smaak. Zo is het uiteindelijk toch nog Koninginnedag geworden. We vierden de koningin der groenten.

Voor tips en opmerkingen: habets@nrc.nl

    • Joep Habets