Hockeysters Amsterdam op karakter naar finale

Lelijk winnen kan ook mooi zijn, zo hield Siegfried Aikman zijn hockeysters het afgelopen seizoen voor. In Amstelveen zag de Kampong-coach gisteren hoe raak die woorden waren, al was het wreed genoeg niet Kampong maar Amsterdam die Aikmans wijsheid in praktijk bracht.

Want in een uiterst matig duel, een play-offwedstrijd onwaardig, ging de thuisploeg uiteindelijk met de zege aan de haal (1-0). Daardoor bereikte het elftal van interim-coach Carel Roessingh voor de vierde keer op rij de finale van de play-offs. Tegenstander daarin is, net als de afgelopen twee jaar, titelverdediger Den Bosch, dat afgelopen weekeinde in twee duels simpel afrekende met het modale Rotterdam. Te vrezen valt dat de landskampioen zaterdag en zondag opnieuw weinig mededogen aan de dag zal leggen.

Een toevalstreffer van Macha van der Vaart, op slag van rust na onachtzaamheid in de Kampong-defensie, voorkwam gisteren in elk geval dat Amsterdam het seizoen 1999-2000 had kunnen bijschrijven als een van de zwartste bladzijden uit de clubgeschiedenis. Twee weken geleden immers volgde de uitschakeling van de mannenploeg in het tumultueuze duel tegen Den Bosch, dankzij een foutieve beslissing van een van de twee scheidsrechters. Vier dagen later verspeelden de vrouwen, in de slotminuut nota bene, de titel bij het Europa-Cuptoernooi voor bekerwinnaars aan thuisploeg Rot-Weiss Köln.

Opluchting was gisteren na afloop dan ook af te lezen van de gezichten van speelsters en bestuurders van de club uit het Wagener-stadion. Al deed het vreugdedansje van sommige speelsters na afloop potsierlijk aan. Want indrukwekkend was het allerminst wat Amsterdam gisteren liet zien. Dat moest zelfs coach Roessingh naderhand erkennen. ,,We hebben gewonnen op karakter, niet op schoonheid.''

In het stadion waar veertien dagen geleden de emoties nog zo hoog opliepen tijdens de halve-finaleconfrontatie tussen de mannen van Amsterdam en Den Bosch (2-3), bleken de vrouwen ditmaal uiterst vriendelijk voor elkaar. Vooral Kampong mocht zich dat aanrekenen. In plaats van de talrijke fouten van Amsterdam genadeloos af te straffen, liet de ploeg uit Utrecht zich na een hoopgevende start gewillig meesleuren in het ritme van de ploeg die stijf stond van de zenuwen.

Wat volgde was een bij vlagen kolderiek duel waarin beide ploegen opvallend, om niet te zeggen beschamend, veel technische fouten maakten. Als de wedstrijd van gisteren maatgevend is voor de staat van het Nederlandse vrouwenhockey, dan mag bondscoach Tom van 't Hek zich ernstige zorgen maken. Liefst zes internationals stonden op het veld (vijf bij Amsterdam en één bij Kampong), aangevuld met drie oud-internationals en een handjevol jeugdinternationals. Van dat gezelschap wist opmerkelijk genoeg niet één speelster zich te onderscheiden.

Ook Carole Thate niet, al kon de bevlogen spelverdeelster van het Nederlands elftal het excuus aanvoeren dat ze lange tijd uit de roulatie is geweest. Na een afwezigheid van bijna twee maanden, het gevolg van slepende blessure aan de achillespees, maakte de 28-jarige aanvoerster vorige week, tijdens het Europa-Cuptoernooi, haar rentree. Gisteren werd duidelijk dat ze wedstijdritme mist.

Dat gold niet voor de Amsterdam-defensie, die vooral in de openingsfase grossierde in opzichtig balverlies en knullige passes. Kampong verzaakte echter gebruik te maken van de defensieve wanorde bij de ploeg die, dat moet gezegd, de zevende wedstrijd in dertien dagen speelde.

Zonder twijfel de grootste flater kwam op naam van Eefke Mulder, toch al niet het toonbeeld van effectiviteit. Oog in oog met collega-international Clarinda Sinnige schoot de Kampong-spits de bal na acht minuten het stadion uit. De hilarische misser verleidde coach Aikman naderhand tot het understatement van de avond: ,,Kennelijk is de druk te groot. Het ontbreekt ons aan killersinstinct.''

Pas in de slotfase, veel te laat dus, beet het elftal van Aikman venijnig van zich af. Het alles-of-niets-offensiefje resulteerde zowaar nog bijna in de gelijkmaker, toen aanvoerster Chantal de Bruijn zeven seconden voor tijd de bal op de paal mikte. Hoewel Kampong op basis van de openingsfase recht had op een gelijkspel, kwam dankzij de misser van De Bruijn een voortijdig einde aan de matige vertoning.

Aikman weigerde zijn ploeg na afloop een verwijt te maken. Sterker nog: zijn meiden hadden zich dapper verweerd na de dreun, een tegentreffer op slag van rust. ,,We hebben gevochten voor wat we waard zijn'', meende de coach. En, berustend: ,,Meer zat er niet in. Het zijn en blijven mensen, geen poppetjes die je op je Playstation bestuurt. Wij komen helaas nog kwaliteit te kort om de fouten van Amsterdam af te straffen.''

Dat is de 41-jarige coach ten voeten uit: een gepassioneerde animator die, zodra iemand vraagtekens durft te plaatsen bij de progressie van zijn selectie, onmiddellijk op de bres springt voor zijn speelsters. Wie aan Kampong komt, komt aan Aikman en andersom. Het is, naast zijn verbale, tactische en sociale gaven, een van de redenen waarom de voormalige trainer-coach van onder meer HGC en Den Bosch zo ongemeen populair is in Utrecht.

Niet voor niets drong de selectie al tijdens de winterstop aan op een verlengd verblijf van de coach die twee jaar geleden Den Bosch naar de landstitel leidde. Na enig wikken en wegen bezweek Aikman uiteindelijk voor de smeekbeden van het bestuur. Hij verlengde zijn contract met één jaar. Ook al is en blijft het zijn wens om ooit weer eens langs de lijn te staan bij de mannen, zoals hij dat in het verleden deed bij overgangsklasser Rotterdam. Na gisteren zal die hartewens vermoedelijk groter zijn dan ooit.