Triomfantelijke terugkeer van ontspannen band

Alles aan de eenmalige reünie van het na 16 jaar heropgerichte Doe Maar pakt goed uit. De cd Klaar is een artistiek en commercieel succes, Ahoy' is vijftien keer uitverkocht en Henny Vrienten, Ernst Jansz, Jan Hendriks en Jan Pijnenburg treffen nu eindelijk het oplettende en volwassen publiek waarvoor ze altijd al muziek hadden willen maken. Als je dan toch vijftien avonden op het podium van Ahoy' moet doorbrengen, kun je er maar beter het beste van maken. ,,We hebben besloten om samen met jullie van elke seconde te genieten'', zei Henny Vrienten aan het begin van wat een beladen première had kunnen zijn als de warming-up in enkele kleine zalen niet al veel druk van de ketel had genomen. Op het podium stond een ontspannen en ingespeelde band, die er met behulp van vijf gastmuzikanten alles aan deed om het zichzelf en de 10.000 man publiek naar de zin te maken. De triomfantelijke terugkeer van Doe Maar vestigde gisteravond een nieuwe standaard voor de ideale manier waarop een grootschalig Ahoy'-concert kan verlopen. Het geluid was perfect, de muziek werd niet overschaduwd door een overmaat aan visuele poespas en de nummers klonken rijker, fleuriger en veelzijdiger dan we het van de populairste popgroep van Nederland gewend waren. Opzienbarend was het korte voorprogramma van video-samplekunstenaar Eboman, die live in de zaal een serie archiefbeelden en geluidsfragmenten virtuoos aan elkaar mixte. De gillende meisjes van toen zijn inmiddels moeders geworden, stelde Ernst Jansz tevreden vast. De onvermijdelijke meezingkoren bij bekende nummers als Belle Helene, Pa en Doris Day klonken over de gehele linie een octaaf lager dan op de concertregistratie Lijf Aan Lijf uit 1983. Aan de speellijst van toen was niet eens zo veel veranderd, beginnend met Doe maar net alsof en met een beheerste trompetsolo in Zoek het zelf maar uit. Het vrolijk dansende blazerstrio droeg in belangrijke mate bij aan het spelplezier van de vier hoofdrolspelers, die nog eens feilloos lieten horen wat een strakke ska- en reggaeband ze altijd al waren.

Het tempo bleef erin bij de beknopt gespeelde nummers van de nieuwe cd, die illustreerden hoe Doe Maar de muzikale horizon heeft durven verbreden. Met accordeon, mandoline en klarinet werd Alles doet 't nog een opgewekte folk-stamper en de hit Watje bleek door het uitbundig meezingende publiek gebombardeerd tot een instant-klassieker. Het langzame nummer Overspel klonk live wat minder beklemmend dan op de plaat, wellicht omdat Ernst Janz door de try-outs weer wat soepeler en minder gruizig is gaan zingen. Na het ritmisch krampachtige Heroïne was Jansz in zijn element tijdens een wilde pianopartij in Alles gaat voorbij, en bood een lange trombonesolo in Is dit alles aanleiding voor Vrienten om al bassend het podium te verkennen, eindigend in een heupwiegend een-tweetje met de blazers.

In de welverdiende toegift stond daar opeens weer heel even de handzame viermansband van de eerste hit Sinds 1 dag of 2, nog steeds nadrukkelijk gezongen in de oorspronkelijke versie uit 1981: `Wel een beetje raar, 32 jaar, trillend op mijn benen.' Indertijd was het de tragiek van Doe Maar dat ze nooit op hun muzikale merites werden afgerekend. Dat wordt nu glansrijk rechtgezet met vijftien optredens die Ahoy' meer dan waardig zijn. In schijnbare tegenspraak met Henny Vrientens stemmige bankmanagerskostuum maakte Doe Maar er een uitbundig muziekfeest van, dat een vervolg verdient als ze er op 7 juni een punt achter zetten.

Concert: Doe Maar. Gehoord: 2/5 Ahoy', Rotterdam. Herhaling: 14x Ahoy' t/m 7/6.