Column

Supporter

Arme Ruud. Als WOL-aandeel in waarde verminderd. De Nina Brinktrofee voor deze onfortuinlijke spits.

`Droomtransfer', kopten de kranten. En nu is alles stuk! Droom in duigen. Willy Dullens schiet door mijn hoofd. Jan Mulder. Zijn zoon Youri.

Je gunt niemand zo'n blessure en Ruud zeker niet. Daar is hij te aardig voor, te leuk, te gewoon, te goed, te vrolijk. Je ziet allerhande internationals. De een wil alleen praten met Ghandi, Jezus Christus, Mandela of John F. Kennedy. De ander staat, gewapend achter zijn gespiegelde zonnebril af en toe een lettergreep af aan de pers. En die lettergreep moet je koesteren. Zelfs de lucht, die de letters hebben voortgebracht, wordt geanalyseerd en bewaard in een flesje. Daarna moet je op je knieën om hem te danken. ,,Dank voor de letters, koning Davids!'' Anders krijg je nooit meer een komma. En die jongens overkomt niks. Niet dat ik dat wil. Dat ik zit te hopen dat ze iets verrekken, scheuren of breken. Maar als God toch de blessures verdeelt: waarom dan zo oneerlijk? Ruud is toch een tof joch uit Oss? Het had zijn EK kunnen worden. Zoals Marco in achtentachtig.

Vrijdagochtend sneed er iets door ieders voetbalhart. Je vraagt je zachtjes af of al dat spoedige hersteltrainen wel goed is? Vroeger moest je veel langer liggen en daarna heel voorzichtig, uiterst langzaam, voetje voor voetje proberen of het weer ging. Maar vroeger is niet meer.

Acht maanden uit de roulatie. Dat wordt dus na de winterstop. Ik hoop vurig dat hij vanaf dan zal vlammen en dat de komende WK het WK van Ruud wordt en dat hij dan de transfer van de nieuwe eeuw krijgt en dat hij met iedereen blijft praten en geen rare zonnebril opzet. Anders moet hij maar weer iets aan zijn knie krijgen.