Hondsdagen

Gisteren is een jongeman begonnen aan zijn sterven. De zon scheen koninklijk over het trainingsveld van PSV. Alle aanwezigen hadden trek in de nieuwe dag. Beetje dollen, beetje trappen, beetje koppen, beetje springen. Kinderen met elkaar. Koekhappen avant la lettre.

De schreeuw ging door merg en been, ook 's avonds nog op de televisie. Alsof hij aan vlokken uiteen werd gereten, zo schreeuwde Ruud van Nistelrooij. In een flits voltrok zich een tragedie. Nog maar drieëntwintig en toch, als de liefste en de knapste voetballer van zijn generatie werd hij door het lot geacht ook de moedigste te zijn. In volle revalidatie ging de spits door zijn nog gammele rechterknie. De hele knie kapot. Minstens acht maanden op krukken. Weg koninginnedag, weg EK, weg droomtransfer naar Manchester United. Alweer onder het mes, in Geldrop of all places.

Van kijkoperatie – die uit principe werd afgewezen – naar een bloedbad, je zal de bocht maar dragen als aanstormende wereldtopper. Straks is er misschien geen knie meer, alleen nog een silhouet van kruisbanden, ligamenten en meniscus. En als het toch goed komt, zijn we alweer een seizoen verder. Marc Overmars heeft er twee jaar over gedaan om een schim van zichzelf te worden. Michael Mols is al een jaar uit roulatie – niemand weet hoe het met hem gaat. Youri Mulder moet de zonnigste flanken van zijn temperament, trots en eigenliefde aanspreken om in Gelsenkirchen nog maar een keer de veters te knopen. Knie-jongens. En, om niet alle strohalmen weg te blazen, vergeten we nu maar even Ronaldo.

Is Ruud van Nistelrooij alleen slachtoffer van het lot, of ook van zijn omgeving? Zeker is dat de revaliderende speler in deze hondsdagen een timing is opgedrongen die de goden verzoekt. Wie haalt het nou in zijn hoofd om een voetballer die nog niet geheel uit de verdoving van een vorige operatie is naar Manchester over te vliegen? Rodger Linse? Harry van Raay? Minder bekende poenpakkers? Natuurlijk zag die arts van Manchester nog grimassen van pijn bij een iets zwaardere belasting van Ruuds knie. En wat doe je dan als loonslaaf die opeens de druk van een miljoenenhandel in zijn eentje moet dragen? Precies, mekkeren om een kijkoperatie: het paraplu-systeem.

De Manchester-soap had Van Nistelrooij bespaard kunnen worden. Er was geen enkele reden om de transfer in ijltempo af te haspelen. Wie het met deze jongen van eenvoudige komaf goed meent, had hem de raad gegeven met zijn glorieuze sprong naar de absolute top te wachten tot hij helemaal blessurevrij was. De Mancunians bestaan na de zomer ook nog. Natuurlijk wilde Ruud meteen tekenen. Al was het maar om 's avonds met zijn meisje een glaasje te kunnen drinken op het terras van zijn hotelkamer. Van Nistelrooij verkeert nog in het stadium van de romantiek. Hij is een sfeergevoelige jongen die aan rituelen en symboliek hecht.

Des te imponerender was zijn verwerking van de kater. The day after maakte de topscorer geen groot nummer van zijn teleurstelling. Zakelijk, ogenschijnlijk emotieloos, zonder een enkele huidzenuw te tonen, legde hij uit waarom het feest in Manchester voorlopig niet was doorgegaan. Een veteraan van 23, met het masker van de ondoorgrondelijkheid, vanuit die allure berichtte hij op zijn persconferentie over het overzeese echec dat hem nochtans veel pijn had gedaan. Ik dacht: Van Nistelrooij is al even cool als Van Basten was toen die uitzwaaide. Spitsen bestaan uit geheime krachten, ook bij tegenslag.

Nauwelijks een dag later voltrok zich het drama dat niet meer te vatten is in clubkleuren en transferbedragen. Ik weet niet hoe het nu met Ruud gaat. En hoe zou de hersteltrainer van PSV zich voelen? Ik vond dat Van Nistelrooij met zijn gevoelige knie in dit revalidatiestadium wel héél hoog mocht springen. Misschien wilde hij bewijzen dat zijn collega van Manchester een dwaallicht was, een prutser zonder verbeelding en vertrouwen. Alleen, bravoure op krukken loopt meestal slecht af.

Harry van Raay liet bijna opgewekt weten dat Ruud van Nistelrooij alsnog present wil zijn op de kampioensviering van PSV. Zou het? Of is de Brabantse preses nu al bezig met een nieuwe etalage-strategie. Ook Van Raay moet weten dat de geteisterde spits nooit meer gelukkig kan worden in Eindhoven. Wie aan Manchester heeft geroken, wil de wereld veroveren, niet het dorp.

    • Hugo Camps