`Wat voor geloof hebben jullie in Nederland?'

Op hun motor met zijspan maken Rob en Dafne de Jong een reis rond de wereld. In de zijspanbak hebben ze honderden kindertekeningen uit Nederland (ook van lezers van de Kinderpagina) en 36 andere landen. Ze vertellen aan de hand van die tekeningen in scholen over hun reis. Nu zijn ze in Iran, in het Midden-Oosten.

's Morgens vroeg schalt het Iranese volkslied tussen de hoge flatgebouwen, die aan de rand van Teheran, de hoofdstad van Iran gebouwd zijn en ons aan de Bijlmer van Amsterdam doet denken.

`Ta-ta-tadata-ta' klinkt het, maar we verstaan er niets van, want de taal in Iran is Farsi en die spreken wij niet.

We kijken uit het raam van ons hotel en zien ver beneden ons de klassen van de meisjesschool in lange rijen opgesteld staan. De meisjes uit de laagste klassen dragen allemaal wit kapje over hun hoofd, dat hun haren bedekt en tot over de schouders valt. Dat moet hier zo. De oudere meisjes dragen een grijze of blauwe. Over hun kleren dragen ze allemaal een donkerblauwe dunne rechte jurk of een roupush, die tot over de knieën valt en lange mouwen heeft.

In Teheran hadden we Ramazan ontmoet, die goed Engels spreekt omdat hij in Amerika gewerkt heeft. We gaan nu de school van zijn nichtje bezoeken. Dafne draagt een lange spijkerblouse over haar spijkerbroek en heeft een fleurige hoofddoek met een enkele knoop onder haar kin vastgemaakt. De blouse is eigenlijk te kort en de hoofddoek glijdt steeds van haar hoofd af. Ze vindt het niet erg, want zo'n hoofddoek is verschrikkelijk warm.

Iedereen kijkt Dafne na op straat, vooral de meisjes, want die zouden ook graag gewoon in hun spijkerbroek rondlopen. Onder hun jurken dragen de meisjes veelal hele modieuze schoenen met plateau-zolen, broeken met zwierige wijde pijpen en getailleerde shirtjes; heel modern.

Op de school loopt een klein meisje met de Iraanse vlag tussen de opgestelde rijen door. Allah Akbar, God is groot, wordt er gezegd, want Iran is een islamitische staat, waar het geloof een heel belangrijke rol speelt in het dagelijkse leven en de wet gebaseerd is op de Koran, het heilige boek van het islamitische geloof. Er is ook een meneer naar de school gekomen. Hij is van de Iraanse regering en moet er voor zorgen dat we geen verkeerde dingen zeggen. In de klas zijn alle ramen met witte verf dichtgeschilderd, waarin de meisjes met hun nagels kleine gaatjes hebben gekrabd om naar buiten te kunnen gluren. ,,We moeten onze vrouwen tegen begerige mannenogen beschermen,'' legt onze oppasser uit.

,,Wat is dat?'' De oppasser heeft, tussen de tekeningen die we opgehangen hebben, die van Eva uit Argentinië gevonden. Eva heeft een foto op haar tekening geplakt, waarop ze in haar korte broek geniet van een kopje mattee; de typisch Argentijnse kruidenthee. We leggen uit dat het Eva niet om de blote benen ging maar om de mattee en de tekening mag blijven hangen.

,,Wat voor geloof hebben jullie in Nederland?'' is de onvermijdelijke eerste vraag van Ferzanah en we leggen uit dat in Nederland iedereen vrij is te kiezen zich al dan niet bij een geloof aan te sluiten en dat er in Nederland kerken, moskeeën, synagogen en andere gebedsruimten bestaan. We beantwoorden heel veel vragen over Nederland. Ze hebben veel over Nederland gehoord en ze willen allemaal graag eens op bezoek komen.

De kinderen vertellen veel over Iran en tekenen daarna de prachtige perzische tapijten en hoe ze geknoopt worden (Iran heette vroeger namelijk Perzië), de school, de gebedsruimte, de moskee en veel meer. ,,Waarom tekenen jullie niet hoeveel we aartsvijand Amerika haten?'' zegt een van de heel streng islamitische juffen op school. Als zij even weg is vinden wij het met zijn allen in de klas dat het veel leuker is om aardige tekeningen te maken. Sommige kinderen maken nu twee tekeningen: een om de lerares voor de gek te houden, een voor de de zijspan en de kinderen die we op onze reis nog zullen treffen. Op het bord in de gang laten we ook een tekening uit Amerika achter. Het Amerikaanse meisje heeft zichzelf in haar huis getekend. Ze zwaait door het raam naar buiten. Wie weet naar een vriendinnetje in Iran.

Net zoals jullie tekeningen zullen we ook deze tekeningen uit Teheran weer meenemen op motor-wereldreis. Vanuit Iran zullen we naar Pakistan reizen. We schrijven binnenkort meer.