Lepelbuigen

Lang voordat zijn naaste medewerkers uit de school klapten over Uri Geller's flessentrekkerij en ladenlichterij, was hij reeds als charlatan gedemaskeerd door James Randi, de meester magician die aan de lopende band wichelroedelopers, wondergenezers en lepelbuigers door de mand doet vallen als ordinaire oplichters. Na zijn ontmaskering leek Geller van het podium verdwenen te zijn. Vol afschuw las ik in het artikel (CS 21-4) dat Paul Steenhuis over de Pokémon rage schreef dat Geller wereldberoemd werd `omdat hij met geestkracht lepels kan buigen'. Omdat hij `beweerde lepels te kunnen buigen met geestkracht, en er veel mensen waren die daarin geloofden' had er moeten staan. In werkelijkheid deed hij het gewoon met zijn handen, en vaak door gebruik te maken van een chemische substantie die het metaal plaatselijk verzwakte. Zoals zo vaak was ook hier sprake van Occam's Razor: de simpelste verklaring is meestal de juiste. Met geestkracht een lepel buigen is verdraaid lastig, wat wel bewezen wordt door het simpele feit dat niemand dat kunstje in een gecontroleerd experiment weet te flikken. Met je handen een lepel buigen is een stuk eenvoudiger. Geller wist dat, en hij misbruikte zijn bescheiden gave als vingervlugge goochelaar om mensen te doen geloven dat hij het met zijn geest deed. Geestig wel, maar niet zolang er nog steeds mensen zijn die dat echt geloven.