Prima wijntjes uit de Pijp

Mensen willen van een recensent van horeca-gelegenheden altijd twee dingen weten. Eén: maak je jezelf bekend? En twee: krijg je wel eens reacties van de besproken zaken? Welnu, in beginsel vertel ik nooit van tevoren dat ik ben aangeschoven om de boel eens flink door te lichten. Dat zou maar een vertekend beeld geven of zelfs kunnen leiden tot het opdringen van steekpenningen. Nu zou ik mezelf graag laten omkopen, maar als dat uitlekt word ik door de Agenda uit het medewerkersbestand gemieterd, dus dat gaat niet.

Er is één uitzondering wat betreft het prijsgeven van de identiteit. Het is, vind ik, aanstootgevend om met een opschrijfboek een uitgebreide menukaart te gaan zitten overpennen, dus soms vraag ik aan het eind van de avond of ik, uit hoofde van mijn werk, de kaart mag meenemen. Dit heeft nog maar één keer tot gênante taferelen geleid: de aangesproken neringdoende kreeg een licht verwilderde blik in de ogen, prevelde iets over ,,jarenlang mijn lijfblad' en stond erop de weledele gasten nog een digestiefje te schenken. Van het huis natuurlijk.

Op vraag twee luidt het antwoord: ja, vaak. Over negatieve opmerkingen blijft het altijd muisstil. Maar er rollen wel geregeld hartelijke bedankfaxen van 't apparaat. Het Russische eetcafé Oblomov zag een gunstige bespreking omgezet in zo'n toeloop van gasten, plus een verslaggever van Radio Noord-Holland, dat hij ,,de steursoep niet kon aanslepen'. De eigenaar was hiervoor zo dankbaar dat hij belangeloos aanbood een keer een écht Russisch diner aan te richten. Maar de aardigste reactie kwam nog wel van het Zeddam's Wijnhuis. Een bepaald type wijn waarvan in de betreffende Entre Nous werd gesproken, bleek opeens zeer in trek. U heeft geen idee, schreef de eigenaresse, hoeveel mensen om die ,,wijn van de NRC' vragen. Als dank stuurde ze twee flessen toe. Bij deze nog zeer bedankt.

Omdat wijnhuizen blijkbaar het eigendom zijn van aardige mensen, leek het een goed idee om ook de WijnBar Boelen, Janssen & Van Bergen – vernoemd naar de eigenaars – in de Amsterdamse Pijp te bezoeken. Dat hier, op een steenworp afstand van de Albert Cuyp, een wijnbar zit, is het zoveelste bewijs dat De Pijp sociaal-economisch aan het klimmen is. Tussen de Surinaamse toko Afoe Censie en café 't Paardje, waar een oud-Pijpse ober glazen bier op terrastafels laat ploffen, is de WijnBar een onversneden Oud-Zuid-implantaat. Dat geldt voor zowel het horeca-concept, de verkoop van het luxe-artikel wijn, als voor het Parijzige, zeer gesoigneerde interieur met houten vloer, prentjes aan de muur en geüniformeerde bediening. De klandizie vloekt hier niet mee. Op woensdagavond laat de clientèle van overwegend dertigers zich met de trefwoorden Harris-tweed en suède brogues omschrijven en verder waaien er van de belendende tafels zinsneden over als `een punt maken', cashen en `je ding doen'.

De WijnBar heeft maar liefst honderd `open' flessen waaruit een glas valt te kiezen. De goedkoopste, à vijf gulden, is een rode Merlot Rafale. De twee duurste, beide ƒ20 per glas, zijn rode wijnen, een Saint Emilion, Château Larcisse Ducasse en een Cabernet Sauvignon, Fisher Vinyards uit Californië. Maar, vandaag willen wij helemaal geen rode wijn. We nemen eerst de witte huiswijn, een weinig spectaculaire Pinot Grigio. Later stappen we over op likkebaardend lekkere witte Pessac-Léognan, Chateau Le Thil van ƒ10,50 en op een sublieme rosé Côtes de Provence, Clos Beylesse van ƒ9 die wat betreft kleur eerder `wit' moet worden genoemd.

We hadden al deze wijn niet kunnen opdrinken zonder een keur aan wat de kaart `happen' noemt, maar wat in werkelijkheid luxueuze tapas zijn. Overigens serveert de WijnBar ook diners. Over die hapjes kunnen we kort zijn: die zijn uitstekend en redelijk geprijsd. We nemen perfect geopende, splinterloze oesters met een partje citroen, er komt donkere serrano-ham en Parma-ham van het mes, blokjes stilton, grof bepeperde foie gras op een stukje stokbrood en voortreffelijke quiche. Kortom: De Pijp heeft er met de WijnBar een mooie gelegenheid bij. Ook zonder deze bespreking zullen ze het nog erg druk krijgen daar.

Voor tips en opmerkingen: mstekete@nrc.nl