Opavarotti

Mijn echtgenoot zingt. Niet alleen onder de douche, maar ook in de slaapkamer en in de rest van het huis.

Het klinkt ontzettend vals, dat hoort iedereen behalve hij en zijn kleindochter. Misschien komt het door een overgeërfd gebrek aan muzikale genen, misschien let ze niet zo erg op het geluid. Want opa zingt niet alleen, hij maakt er ook gebaren bij. Grote, veelzeggende gebaren. Ze probeert hem wel eens na te doen, en dat lukt heel aardig. Lekker samen zingen onder het tafeldekken – hij de messen, zij de vorken – met wijde uithalen en een rammelend refrein.

Na het eten wordt er nog even televisie gekeken. Zappend van Abeltje naar de Flintstones komen ze langs een uitvoering van Rigoletto. `La donna è mobile', gezongen door Pavarotti. Ze heeft geen tien seconden nodig. ,,Die man zingt net als jij opa'', zegt ze blij verrast. En niemand is het daar méér mee eens dan opa.