Een hel van vieze, harde bastonen

In de wandelgangen van de op zijn grondvesten trillende concertbunker 013 bestond er allang geen twijfel meer over: het concert was funest voor je oren. Het Britse Leftfield speelde namelijk zo liederlijk hard en lelijk, dat intelligente mensen wegvluchtten uit deze hel van doordreunende bastonen. Een reputatie snelde Leftfield vooruit, want in de hal hingen plakkaten met een waarschuwing voor gehoorbeschadiging.Zo vies hard was een popconcert nog nooit, zelf niet bij Motörhead dat er een running gag van heeft gemaakt dat ze het laatste willen zijn dat hun publiek ooit hoorde.

Honderden mensen moeten tijdens het concert blijvende schade aan het gehoor hebben opgelopen, want voor je buurman wil je natuurlijk niet weten dat je zo'n watje met oordoppen bent. Elke nuance, zo die al gespeeld werd door een drummer en drie knoppendraaiers, ging verloren in galmend gedreun. Op de cd Rhythm & Stealth was er nog geen vuiltje aan de lucht, zolang we zelf de volumeknop konden bedienen. Maar in 013 heerste wat in vaktermen de `cocaine mix' heet: een geluidsafstelling die zo asociaal snoeihard was dat ze alleen door een overmoedige doveman kon zijn ingesteld.

Het was een belediging voor elke muziekliefhebber die het langer dan een paar minuten volhield tussen het dansvee, dat slaafs stond te stampen op een overdosis doffe mokerslagen.

Concert: Leftfield. Gehoord: 25/4 In: 013, Tilburg.