De revival van de homo-scene

Amsterdam staat bekend om zijn roze karakter. De stad herbergt tientallen disco's en bars voor homo's. Tot voor kort had elke avond van de week zijn eigen hot spot. Vrijdag ging je naar de disco-avond in het COC, zaterdag naar discotheek iT en zondag naar het wat alternatievere De Trut in een voormalig kraakpand, enzovoorts.

Dit vaste patroon kwam het uitgaansleven niet ten goede. De klanten komen toch, dus hoeven we niet al te hard ons best te doen, zo leek het beleid. Spannende optredens werden zeldzaam en de acts die goed waren, zag je overal terug. Was de housemuziek in de gayscene vroeger nog vooruitstrevend te noemen, aan het begin van het nieuwe millennium was daar weinig van over. Het leek tijd voor nieuwe initiatieven.

Als eerste heropende D.O.K. in augustus 1999 in de kelder van het Odeontheater aan de Singel. D.O.K. (Vereniging De Odeon Kringen) was ooit de eerste homodisco in Amsterdam en sloot begin jaren tachtig haar deuren. Tim Riley en Peter Egberts van organisatie Fierce besloten de disco op de oorspronkelijke plek terug te laten keren, alleen op woensdagavond. Met shows, meer aandacht voor het interieur en optredens van travestieten als MC's (masters of ceremony, die meezingen en rappen en de gasten begroeten) probeerden ze het homo-nachtleven meer leven in te blazen.

Begin dit jaar werden de avonden nauwelijks meer bezocht, er waren klachten over de entreeprijs (15 gulden), die vervolgens omlaagging. Met als gevolg, zo zegt Egberts, dat er minder shows mogelijk waren en bleven er nog meer bezoekers weg. Bovendien was de ruimte benauwd en de dansvloer te klein. Inmiddels is D.O.K. weer dicht voor verbouwing en wordt er een verdieping bijgetrokken.

Het publiek had in de tussentijd een andere plek gevonden, het hobby-project van disco-eigenaren Glenn de Sanders (after hour club Dino's) en Carlo Pitzalis (Catacombes). Zij begonnen een `nieuwe disco' BPM (Beats Per Minute) aan het Rembrandtplein. De drijfveer van het duo was, net als bij D.O.K., dat er te weinig te beleven was in Amsterdam. Twaalf weken zijn ze nu open, ook alleen op woensdagavond.

De BPM bevindt zich in een grote ruimte naast café De Kroon. Op het balkon van discotheek De Escape in feite. Het balkon is afgeschermd van de andere ruimtes met grote doeken en schermen waarop films en tv-beelden worden geprojecteerd. In de grote, hoge ruimte bevinden zich twee blokken, waarop ingehuurde dansers hun kunsten vertonen, en twee gedeeltes waar je kunt ontspannen op banken. Op het grote podium, danst het uitgaanspubliek – jong en gespierd naast oud en bebrild. Goedgebouwde jongens met ontbloot bovenlichaam maar mét strik om de nek bedienen aan de bar. Een blond meisje staat achter de draaitafels.

BPM was meteen een groot succes. Zo groot dat de RoXy Hard Gay-night die twee maanden geleden onverwachts terugkwam – maar dan in discotheek House of Soul – nauwelijks tot geen bezoekers trok en sinds drie weken naar de donderdag is verplaatst. Pikant detail is dat de oorspronkelijke initiatiefnemer van de avond niets wist van de terugkeer. Goos Doorn, die acht jaar portier was van de RoXy Hard Gay-night, bleek de terugkeer van de Hard Gay te hebben gerealiseerd.

De komst van de nieuwe initiatiefnemers kan wat gaan veranderen in de nachtelijke homoscene. RoXy op donderdag lijkt beter te werken. Vorige week werd de avond redelijk bezocht. D.O.K. komt terug met meer internationale shows, optredens en dansers en gaat vroeger op de avond open, waardoor er meer een lounge-idee ontstaat. Sinds vijf weken hebben De Sanders en Pitzalis een nieuw project: café BPM, met go go dansers, bedoeld als gelegenheid om heen te gaan voordat het echte uitgaan losbarst. Hun streven is bovendien iets op de zaterdag te organiseren, waarmee ze een directe concurrent van de iT zouden worden. Met de toenemende concurrentie op dezelfde avonden kon het wel weer eens spannend worden in de Amsterdamse homoscene.

    • Lukas Keijser