Vuur is weg bij Gebroeders Flint

De act is uitgeloogd: de ene acteur wil wel spelen en de ander niet. Dat botst onophoudelijk. En het zorgt ook voor een onbezield conflict, dat naarmate de voorstelling vordert steeds dradiger wordt. De Gebroeders Flint spelen een nieuw stuk, His Master Her Voice. Er zijn meteen associaties met het beroemde en aandoenlijke His Master's Voice-hondje dat in de hoorn van een luidspreker tuurt, alsof daaruit het wonder te voorschijn komt.

Het is jammer dat De Gebroeders Flint het literaire pad hebben verlaten. Gedichten van Slauerhoff of Van Ostaijen, gecombineerd met de melancholieke muziek die het gezelschap speelt en hun acteerstijl van de vaudeville, zorgden voor sfeervolle voorstellingen. Nu lijkt het vuur weg. Een al te eenvoudige verhaallijn is slechts excuus om circusacts en goocheltrucs te brengen. De ene artiest, Charlie (Felix Strategier), is oude rot in het vak. Zijn tegenspeler Tony (Juda Goslinga) is ooit door zijn moeder verlaten. Zij had zeven dressuurhonden die ze oud en keffend en opeens bijtend in de kuiten van het publiek achterliet. Charlie zint op wraak, Tony houdt het voor gezien. In een decor van versleten rekwisieten, vaal pluche, gloeilampen rondom spiegels, boa's en jurken voor de noodzakelijke verkleedpartijen speelt het verhaal zich af. De eenmaal ingezette, verongelijkte toon blijft voortduren. Het is alsof de dode honden hun gekef nog laten klinken, zo monotoon werd het spel. Een verkleedact met een jurk met drie vrouwenborsten doet het aardig ergens in een circustent of elders in een geëigende revuetent, als ernstig theater is het vooral banaal en ook een beetje vals. Speel dan voluit revue, en doe dat beter. Vooral Tony als de man die niets kan werd op den duur wel heel erg een man die niets kan.

Blijft over de muziek van het jazzgezelschap I Compani. De muzikanten daarvan zijn met hun vrolijke triestheid, hun melancholieke schwung, de feestelijke droefheid ongeëvenaard. Strategier kan, in hun begeleiding, mooi een lied van Willem Wilmink zingen of een prachtig gedicht van Hans Lodeizen, het wrange `Wanneer zal ik de moed hebben', het mocht de voorstelling als theater niet redden. De verstokte dramaturgie verhinderde elke ontroering.

Voorstelling: His Master Her Voice door De Gebroeders Flint. Idee: Felix Strategier; regie en tekst: Pieter van Empelen; muziek: Bo van de Graaf; spelers: Juda Goslinga en Felix Strategier. Gezien: 20/4 Theater a/h Spui, Den Haag. Te zien t/m 8/6. Res.: 020-6257476.