Metheny en trio terug in Den Haag

Halverwege het concert zette Pat Metheny speciaal even zijn gitaar opzij om eens goed de zaal in te kijken. Hier, in de PWA Zaal van het Haagse Congresgebouw, was vorig jaar tijdens het North Sea Jazz Festival het trio geboren waarmee hij nu weer op het podium stond. In de twee uur durende set bewezen bassist Larry Grenadier en drummer Bill Stewart zich goed hebben ingewerkt in het meer dan twintig albums omvattende Metheny-repertoire.

Met deze kleine bezetting keert de gitarist terug naar de basics van de jazz. Geen slim geconstrueerde, licht verteerbare rock of wervelende fusion maar de aardsheid van de blues overheerst. Die was vooral prominent aanwezig in nummers als Soul Cowboy en Go get it van de recentste cd Trio 99->00. Ook de calypso The Good Life – een atypische Ornette Coleman compositie deed hoofden bewegen en vingers knippen.

Doorleefd en rauw werd het echter nooit, want Metheny houdt melodie en helderheid van geluid nog altijd hoog in het vaandel. Alle noten waren afzonderlijk te horen, hoe snel ze elkaar ook opvolgden. In zijn improvisaties paste de gitarist heel knap vertraagde of versnelde loopjes in het ritmische raamwerk van zijn begeleiders. Schuren en wringen bleven achterwege, daarvoor was het te doordacht. Zelfs de dreiging van ontsporing werd gladgestreken met virtuoze vingervlugheid.

Gelukkig liet Metheny in een paar nummers horen het experimenteren met geluid nog niet te zijn verleerd. De door hem zo geliefde gitaarsynthesizers bleven in de koffer maar er stond genoeg apparatuur op het podium. Zo liet de bandleider voor So it may secretely begin een gitaar met drie sets snaren aanrukken en wist hij in Question and Answer zijn instrument met behulp van effectpedalen laten klinken als een vet aangezette trompet. Ongewoon heftig was het blikkerige gegalm dat de gitarist in een nieuw, titelloos nummer hoekig uit de boxen liet stuiteren. De gestreken bas van Grenadier en wilde roffels van Stewart completeerden dit stuk, verreweg het luidruchtigste en spannendste van de hele set. Metheny moet de verwildering op de gezichten in de zaal gezien hebben want de daarop volgende afsluiter was weer een beschaafde blues.

Pat Metheny Trio. Gehoord: 23/4 Congresgebouw Den Haag.

    • Edo Dijksterhuis