London Calling is voor veel bands ontmaskerend

Het London Calling-festival, waarin deze editie maar liefst vijftien bands optraden, staat niet meer in het teken van Britpop. Het festival is zelfs niet meer uitsluitend bedoeld voor onbekende beloftes uit Engeland. Nu vooral Duitsland hoopgevend is waar het gaat om nieuwe geluiden, mochten dit keer twee Duitse groepen (Tocotronic, Chicks On Speed) meedoen. Ook Scandinavie lijkt muzikaal iets in te gaan brengen, vandaar de optredens van Autopulver en Velvet Belly. De groep Beulah is bovendien afkomstig uit San Francisco. Maar daar stonden nog altijd tien Engelse bands tegenover.

London Calling is dè gelegenheid om groepen die in eigen land worden bejubeld op hun waarde te gaan schatten. Daar was dit keer veel publiek op af gekomen. Maar die belangstelling liep in veel gevallen uit op een deceptie. Neem het geval van Terris, dat in eigen land (Engeland) wordt omarmd als de `next big thing'. Terris, zo bleek zaterdagavond, bestaat uit vier tieners; een drummer, een zorgelijk kijkende gitarist, een bassist die het treurige broertje van Robbie Williams had kunnen zijn, en een zanger met gesloten ogen en een zenuwachtig makende motoriek die zijn overslaande stem in bedwang probeert te houden. Terris speelt een gestroomlijnd soort rock met rauwe uithalen. Iedereen leek zijn best te doen, maar meer dan een gedreven popbandje wilde het niet worden.

Dat was het euvel van de meeste traditionele groepen op London Calling, van het Noorse Autopulver (dat als leukste nummer een rockversie van The Pet Shop Boys' Being Boring speelde) tot JJ72 en The Doves; een eigen geluid ontbrak. Er werd vakkundig gespeeld en de melodieën wilden soms wel bekoren, maar wie zit er te wachten op muziek die een combinatie is van The Simple Minds en Crowded House, zoals bij The Doves? Wie wil er een Supergrass waarvan de zanger langzaam lijkt te worden gewurgd, te weten JJ72?

En zo moeilijk is het nu ook weer niet. Een beetje extra dynamiek en een gitaargeluid dat als een zweep het gehoor geselt, zoals in het geval van Feeder (UK), en het publiek in de kleine zaal was, getuige de wuivende armen, diep dankbaar. Seafruit bracht frisse, compacte nummers die waren versierd met vaudeville-achtige elementen. De zes mannen van Beulah probeerden iets eigens te bereiken met de toevoeging van een opgewekte trompet aan hun liedjes, die de onschuld van surfsongs paarden aan de opzettelijke knulligheid van het Casio-geluid. De voorbij zijn oren grijnzende pianist gaf het geheel een extra charme.

Maar een klein deel van de groepen op London Calling liet zich in met electronica. Het Engelse Echoboy draafde er zelfs in door; hun groepsgeluid werd gevuld door ongenuanceerde Kraftwerk-imitaties op synthesizer. Het maakte wel aannemelijk dat Echoboys Richard Warren niet is ingegaan op de uitnodiging om bas te komen spelen bij Oasis. Ben Christophers, de baardige man met de hoge dwalende stem, gebruikte electronica om zijn solo-optreden meer gewicht te geven, en deed dat mooi gedoseerd.

Het Noorse Velvet Belly stond als voor de tweede keer op London Calling. De groep speelt melancholieke pop met uitgerekte synthesizerarrangementen, maar de instumentaties zijn te glad, al kreeg de Kate Bush-cover The Man With The Child In His Eyes een overtuigend nieuw leven van de langharige zangeres. Maar de ware schoonheid kwam van Broadcast. De muzikanten uit Birmingham moesten op zaterdagavond even op gang komen; ze stonden statisch bij hun instrumenten, begeleid door medische instructie-filmpjes op het achterdoek. Maar de muziek, die even in de lucht lijkt te blijven hangen voordat ze het oor bereikt, werd steeds mooier. Broadcast is tegelijk nostalgisch en eigentijds, lui en elegant, sensueel en koelbloedig.

Het hoogtepunt van de vrijdagavond was uitbundiger. De Duitse vrouwengroep Chicks On Speed is in alle opzichten nonchalant: ze staan te dansen in het donker, zingen door elkaar heen en kleden zich in op het lichaam vastgeplakte lappen leer. Het concept achter hun muziek en imago had bedacht kunnen zijn door een marketing-afdeling die een voor het `alternatieve' publiek aantrekkelijke band wilde lanceren: van de groepsnaam tot de gruizige techno die de kakelende meisjesstemmen begeleid. Maar Chicks On Speed zijn nu eenmaal supercool, dat hoeft niemand voor ze te bedenken.

London Calling. Gehoord: 21/4, 22/4 Paradiso, Amsterdam.