SCHUIMPARTY BRON VOOR BLAARTREKKENDE, JEUKENDE HUIDINFECTIE

Ruim 50 Holtense tieners meldden zich half september met jeukende rode plekken en pusblaren op hun benen bij hun huisartsen. Die vermoedden een infectie door één bron. Navraag leerde dat alle 10- tot 19-jarigen met klachten naar het Keunefeest (plaatselijk beroemd, maar onvindbaar op internet) waren geweest. Na meldingen aan de GGD Twente besloot die de zaak nader te onderzoeken. Van zes patiënten werden huidmonsters genomen en daaruit werden twee varianten van de bacteriestam Stafylococcus aureus gekweekt. Bij driekwart van de patiënten duurden de klachten – ook na behandeling met antibioticapillen of anti-bacteriële crème – langer dan twee weken (Infectieziektenbulletin, april).

Schuimparty's kunnen worden besteld bij bedrijven die bands, lichtshows, disco's en andere evenementen verzorgen. In een mobiel bassin, op te bouwen in een disco of feesttent, wordt een laag schuim gespoten waar de bezoekers zich dansend, feestend en bellen blazend in kunnen storten.

Uit het epidemiologisch onderzoek bleek overduidelijk het verband tussen de huidklachten en het verblijf in het schuim. De klachten van 45 patiënten die aan het onderzoek deelnamen werden vergeleken met de klachten van 58 plaats- en generatiegenoten. Hun adressen werden via de gemeente-administratie verkregen. Van hen was 60% naar het Keunefeest geweest en had 30% aan de schuimparty deelgenomen. Op grond daarvan concluderen de onderzoekers dat ongeveer 300 Holtense teeners geschuimpartied hebben. Daarvan werden er ongeveer 50 ziek. Blootstelling aan het schuim gaf – in epidemiologische termen – een 29 keer verhoogde kans op huidklachten. Wat betekent dat de bron van de besmetting vrij zeker in het schuimbassin aanwezig was.

Moeilijker was het voor de onderzoekers om na dit epidemiologisch verband een oorzakelijk verband duidelijk te maken. Schuim komt van zeep en waar zeep is weten de bacteriën zich doorgaans met moeite te handhaven. De onderzoekers vinden de kans op een bacteriologische besmetting dus laag. Een monster van de gebruikte zeepoplossing bevatte dan ook geen meetbare hoeveelheid bacteriën (kiemgetal 0).

De Stafylococcus aureus die de huidklachten veroorzaakte is een gewone huidbacterie behorend tot de bacterieflora die op de menselijke huid leeft. Hij geeft pas problemen als de huid beschadigd is en als hij kans ziet om het lichaam binnen te dringen. Eén op de vijf mensen is continu en meestal probleemloos drager van de huidbacterie. Drie op de vijf mensen is zo nu en dan drager (meestal zonder jeuk) en raakt de bacterie daarna weer kwijt. Het warme weer, onderling lichamelijk contact en de ontvettende werking van de zeep. Dat heeft waarschijnlijk de bacteriën hun kans gegeven. De zeep is zelf geen groeimedium geweest, denken de onderzoekers, want een experiment leerde dat in zo'n schuim na twee uur nog maar 10% van de bacteriën in leven is.