In het gareel

De calculerende student is een begrip. Hij gaat berekenend te werk, kiest een studie die goede vooruitzichten biedt op de arbeidsmarkt, want `studeren alleen omdat het leuk is' en straks geen baan kunnen vinden, is geen wenkend perspectief. Een beetje adverteerder calculeert ook: hij wil weten via welk medium hij zijn doelgroep het best bereikt en, bepaald niet onbelangrijk, hoe zijn product, eenmaal in een blad geplaatst, toont.

Dat laatste was in het geval van De Groene Amsterdammer nogal eens een probleem, en daarom is het formaat gewijzigd. Die wijziging ,,is vooral door de opportuniteit ingegeven'', zegt hoofdredacteur M. van Amerongen in het reclamevakblad Adformatie. ,,Adverteerders klaagden altijd over dat formaat omdat hun advertentiemateriaal daardoor niet bruikbaar was.'' Het aantal pagina's is uitgebreid en aan Tema Uitgevers wordt de advertentie-exploitatie uitbesteed: ,,Dat zijn echte advertentiegenieën en zij vinden onze geleerde en welstandige doelgroep helemaal te gek.'' Gelukkig is dat nu eindelijk tot de redactie doorgedrongen, wat is er immers tegen een full colour advertentie voor een puike malt whisky? Het zal de redactie verbazen hoe de `geleerde en welstandige doelgroep' over bijvoorbeeld commercie in hun blad denkt. Als de stukken maar goed zijn – dàt zou nog weleens een groter probleem kunnen worden voor het oudste opinieblad van Nederland.

Een heel ander probleem heeft staatssecretaris Hans Hoogervorst, althans dat zeggen de sceptici. Die kunnen niet geloven dat het hem zal lukken de WAO `weer in het gareel te krijgen', meldt HP/De Tijd. Zijn plan behelst een reorganisatie van de uitvoeringsorganisatie in combinatie met een betere bewaking van de ,,toegangspoort tot het WAO-kasteel door de `poortwachters' van de WAO: de Arbo-diensten, de keuringsartsen en de arbeidsdeskundigen. (...) Als het zo niet lukt, dan lukt het nooit'', aldus het blad.

Van een andere orde van grootte is het vraagstuk van kwijtschelding van schulden aan arme landen. Al een paar jaar wint het inzicht veld dat ,,bij het ontstaan van ondraaglijke schulden ook kredietverschaffers een verantwoordelijkheid hebben. Zij hadden eerder moeten inzien dat ook zij lichtzinnig kredieten in een bodemloze put stortten'', aldus Elsevier in een commentaar waarin weliswaar wordt gepleit voor kwijtschelding maar niet zonder toezicht. En nieuwe kredieten niet zonder harde eisen: ,,De regeringen van heel wat ontwikkelingslanden zullen dat ongetwijfeld als onaangename, neo-kolonialistische betutteling ervaren. Jammer, maar onvermijdelijk.'' Ze hoeven niet in het gareel te lopen, maar wanneer geld wordt gevraagd om armoede te bestrijden dient dat geld daar in de praktijk ook voor gebruikt te worden.

Ze laten zelden van zich horen, de leden van de Deutsch-Niederländischer Verein, waarover Elsevier bericht. Het is een treurig stemmend verhaal over de nog altijd heersende anti-Duitse ressentimenten te onzent. Een lerares Duits, van Duitse komaf, die haar baan maar heeft opgegeven omdat ze `onder meer werd afgebeeld met een mitrailleur'. Een Nederlandse leraar Duits die `vuile rotmof' wordt genoemd. Een uitwisselingsprogramma dat strandt omdat ,,bijna alle Duitse studenten bijna huilend weglopen naar Duitsland, na de ervaringen in Nederland met hun medestudenten en met hun omgeving. (...) Ze worden hier dermate gepest en niet geaccepteerd – dat ze er zelfs hun studie voor afbreken'', zegt de Nijmeegse hoogleraar Karsten Renckstorf. Terecht weigeren deze studenten in het gareel te lopen van groepen Nederlanders wier denkend vermogen de omvang heeft van een paasei. Wie volgende week naar de bioscoop wil om de nieuwste film van Steven Spielberg, The Last Days, het relaas van holocaustgetuigenissen, te zien, doet er verstandig aan het artikel over deze film in VN te lezen. Het materiaal is `brutaal gemanipuleerd en versneden'. Precies wat adverteerders vaak wordt verweten. Ten onrechte, overigens.