Sprankelende fusion

Terwijl de meeste jazz-podia zich inspannen om een jong publiek te trekken, lijkt De Melkweg er met de concertreeks Jazz & Fusion juist op uit de gemiddelde bezoekersleeftijd op te krikken. Het publiek bij het gisteren totaal uitverkochte optreden van The Dave Weckl Band bestond uit dertigers in onberispelijke overhemden, hippe veertigers met paardenstaarten en met videocamera's bewapende vijftigers. Het merendeel van deze bezoekers zal drummer Dave Weckl kennen van zijn werk als begeleider van Jim Hall, Arturo Sandoval en vooral Chick Corea. Maar Weckl leidt al sinds een paar jaar een eigen band en geldt in die hoedanigheid als een van de erfgenamen van de fusion.

Weckl liet gisteren horen niet in de valkuilen te trappen die zoveel fusion-muzikanten fataal worden: hij houdt het soleren binnen de perken en besteedt evenveel aandacht aan compositie als sound. De gespeelde nummers, veelal afkomstig van zijn laatste cd Synergy, worden gekenmerkt door intelligente riffs, ingenieuze bruggetjes en pakkende thema's. Ook stilistisch betoont de band zich niet eenkennig: een blij folk-achtig deuntje als Highlife wordt afgewisseld met een stomend Funky Chicken van James Brown, de aardse blues van Swampthing met de stuwende rock van Cape Fear. Alleen in de ballads komt de groep niet goed tot zijn recht. Dan klinkt gitarist Buzz Feiten als een doorsnee hardrocker met liefdesverdriet en vervalt Brandon Fields in zielloos gekweel op de sopraansax. Echt dodelijk zijn in dit geval de wolken synthesizerbombast die toetsenist Jay Oliver doet aanzwellen.

Gelukkig houdt Oliver het voor de rest van het concert bij zijn elektrische piano. Vooral zijn unisono samenspel met de blazer Olivers toetsen voor de extra kracht en Fields' tenorsax voor het rauwe rafelrandje levert een mooi geluid op. Ook de moddervette basnoten van Tom Kennedy en Feitens open, hoekige gitaarspel vormen een eenheid. En ondertussen zit leider Dave Weckl met zijn imposante drumkit midden op het podium en smeedt daar met zijn inventief cimbaalspel en breed dragende ritmes een geheel van de band. Als ultieme spelverdeler houdt hij altijd een basisritme aan, zelfs als hij soleert. Dan zet hij moeiteloos een tandje bij en verhoogt hij met schijnbaar kinderlijk gemak de nootdichtheid.

Concert: The Dave Weckl Band. Gehoord: 17/4 in De Melkweg, Amsterdam.

    • Edo Dijksterhuis