MARTINA McBRIDE

Tien jaar geleden stond ze nog in het voorprogramma van Garth Brooks – de man die wat countryconventies aan zijn cowboylaarzen lapte en een miljoenenpubliek bereikte met zijn versie van countryrock. Puristen gruwen van zijn muziek, maar zij gruwen per definitie van elke vernieuwing. Inmiddels zijn de meeste platen in Billboard's c&w-top 20 nauwelijks nog herkenbaar als Nashville- product. Alleen de teksten wijken af van wat elders in rock gangbaar is. Hier geen al dan niet seksueel getinte agressie of geposeerde woede: Nashvillepop etaleert een meer volwassen en soms verfrissend positieve instelling. Ook Emotion, het zesde album van Martina McBride, is zo'n plaat. Er is bijna geen steelgitaar op te bekennen, maar gek genoeg wel in twee nummers een bouzouki. Heel fraai is `Love's The Only House', waarin een onmiddellijk associaties met Bob Dylan opwekkend mondharmonicaatje als illustratie dient bij een tekst waarin sociale misstanden aan de orde worden gesteld. Aan het eind van het lied neemt ze een dakloze vrouw mee naar huis. Naïef, maar ontroerend. Er wordt prachtig gespeeld op deze nauwelijks zwakke nummers bevattende plaat. Nergens wordt het geluidsbeeld dichtgesmeerd door een overdaad aan instrumenten, niemand zit elkaar in de weg. McBride kan zingen met goed gedoseerde gospelsoul, de allure van een Broadway-musical of de dromerige sfeer van een Daniel Lanois. Geen enkele reden waarom deze plaat niet net zoveel en betere hits zou opleveren als Shania Twain's Come On Over.

Martina McBride: Emotion. HDCD RCA 67824