De politiek over het multiculturele drama - VVD

Mede naar aanleiding van het essay `Het multiculturele drama' dat de publicist Paul Scheffer eind januari op de opiniepagina schreef, debatteerden de fractievoorzitters uit de Tweede Kamer gisteren over het minderhedenbeleid. Hierbij een aantal, deels letterlijke, bijdragen uit dit debat dat morgen wordt voortgezet.

[...]Het is onze voornaamste taak om gunstiger voorwaarden te scheppen, opdat het integratieproces goed gestalte krijgt in de samenleving. Je zou nog een stap verder kunnen gaan door te zeggen dat vooral geprobeerd moet worden om notoire knelpunten mee te helpen oplossen. De VVD-fractie is tegen segregatie en assimilatie. Daarmee bedoelen wij de gescheiden ontwikkeling en het totaal eenzijdige proces waarin de een zich volledig moet aanpassen aan de ander.

[...]Grofweg wonen er ongeveer 16 miljoen mensen in Nederland. Ongeveer 10 procent daarvan heeft een andere etnisch-culturele achtergrond en is in de laatste 30 jaar naar Nederland gekomen. Over die orde van grootte hebben wij het. Dat noemen wij de multiculturele samenleving. In debatten en artikelen wil men de multiculturele samenleving graag nog een andere inhoud geven – dan komen er direct adjectieven boven als `drama's of verrijking' – maar het is een gegeven dat zich in deze moderne tijd aan ons voordoet.

[...]Wie de Rapportage Minderheden 1999 van het Sociaal en Cultureel Planbureau erop naleest, komt een paar citaten over met name het onderwijs tegen. Eerste deze: `Jonge Turken en Marokkanen zijn veel hoger opgeleid dan hun ouders'. Een ander citaat: `Chinezen en Vietnamezen presteren zeer sterk'.Nog een citaat: `Gunstige tendens qua beheersing Nederlandse taal bij langer in Nederland verblijvende groepen'. Over de arbeidsmarkt: `De deelname van allochtonen op de arbeidsmarkt neemt toe, in termen van minder werklozen en een groeiend aantal werkenden'. In de rapportage staat ook dat het functieniveau van Turkse en Marokkaanse vrouwen is gestegen. Er is een toenemend aantal allochtone ondernemers, met name in de Turkse gemeenschap. De tweede generatie werkt op een hoger functieniveau dan de eerste. In algemene termen wijs ik op de interessante notie dat, ondanks de toename van het aantal allochtonen, de intolerantie onder de bevolking niet toeneemt.

[...]Naast de nadrukkelijk positieve ontwikkelingen, al dan niet met medewerking van het vorige kabinet, zijn er nog zeer hardnekkige problemen. Dat is allemaal zeer praktisch: taalonderwijs, achterstandsbeleid, geen beroepsgerichte leerwegen, armoedeval. Het is de harde kern van de problematiek. Waar wij voor staan, is de vraag welk antwoord je daarop geeft.