De politiek over het multiculturele drama - SGP

Mede naar aanleiding van het essay `Het multiculturele drama' dat de publicist Paul Scheffer eind januari op de opiniepagina schreef, debatteerden de fractievoorzitters uit de Tweede Kamer gisteren over het minderhedenbeleid. Hierbij een aantal, deels letterlijke, bijdragen uit dit debat dat morgen wordt voortgezet.

[...]Na de hartenkreten van Scheffer en SCP-directeur Schnabel is het geen taboe meer om openlijk afstand te nemen van het multiculturele ideaal van `laat duizend bloemen bloeien'. De SGP-fractie heeft dit ideaal overigens nooit gekoesterd. Het gaat echter niet aan om de nieuwkomers de zwartepiet toe te schuiven, omdat zij zouden zorgen voor culturele instabiliteit en morele teloorgang. Integendeel, de hand gaat hier in eigen boezem: nieuwkomers schrikken doorgaans van het gebrek aan moraal in onze samenleving en van de overvloed aan moreel relativisme. Dat met name de allochtone jeugd die morele vrijheid niet aankan, mag niet hen alleen verweten worden. Er is dus wel noodzaak tot een beschavingsmissie, maar die betreft evenzeer autochtonen als allochtonen. Die missie moet vanuit school, kerk en politiek ondernomen worden. In het bijzonder zullen ouders hierin hun verantwoordelijkheid moeten kennen.

Niettemin geeft de massale instroom van vreemdelingen ook reden tot zorg. Er ontstaat een zodanige culturele en religieuze diversiteit dat fragmentatie en vergruizing van de samenleving en de haar bindende normen in het verschiet ligt. Over leven en dood, zedelijkheid, gezag en recht, familierecht en dergelijke is dán écht geen enkele overeenstemming meer. Over een samenleving kun je dan niet echt meer spreken en het is de vraag in hoeverre de regering hier stuur op zal hebben. Nu al zijn de botsingen tussen cultuur en recht al dusdanig dat rechters met de handen in het haar zitten! Eenduidige normstelling door de overheid en eenduidige recht zijn dus dringend gewenst!

Het woord `drama' is de laatste weken door velen in de mond genomen. Ook de SGP-fractie wil dat doen. Wij betrekken het woord op de toenemende multireligiositeit van onze samenleving. Dat is voor ons het belangrijkste pijnpunt in het integratievraagstuk, omdat wij in de wetenschap leven dat er maar één weg tot het Leven leidt. Het alternatief dat de SGP-fractie met betrekking tot onze samenleving voorstelt, is (met een variatie op Thorbecke) dat de wetgever – ook in het integratiebeleid – zich rekenschap geeft van wat ons volk aan het christendom en haar normen verschuldigd is. Maar het is ook, en bovenal, dat zij Jezus Christus als Koning erkent en zich rekenschap geeft van het feit dat het heil van onze multi-etnische samenleving ligt in de `onvergankelijke rechtsbeginselen' van Gods Woord.